Een overwinning voor Bas Peters, tweede plaats voor Tessa Neefjes, derde plek voor Thom Bonder en vijfde plaats voor zowel Monique Zeldenrust als Gerben Mos. Is de Bartje 200 dan geslaagd voor het Giant Liv Benelux Off-road Team? Wij denken van wel! Natuurlijk, die klasseringen moeten we verdelen over een mannen- en vrouwenwedstrijd, maar dan nog. Het was een zeer succesvolle dag. Met veel bijzondere ervaringen.

Bij de mannen ontstond al snel een kopgroep van negen renners. Met daarbij Bas, Thom en Gerben. Door een ketting probleem moest de laatste afhaken. Het lukt hem nog om heel wat renners weer voorbij te rijden, maar uiteindelijk kon hij niet meer terugkomen aan de kop. Daar bleven drie renners over; Bas en Thom, samen met Stan Godrie. Het was Bas die vervolgens de sprint won.

“We hadden ons voorgenomen om constant vooraan te rijden”, kijkt Bas terug op de 200 kilometer lange ultra-marathon door Drenthe. “Ik heb lekker mijn kopbeurten gedaan. Na 170 kilometer voelde ik me wel even wat minder, maar gelukkig kon ik me herpakken door goed te eten en te drinken. In de laatste 15 kilometer begon de diesel weer goed te draaien. Ik wist dat ik op kop moest zitten in de laatste 500 meter en dat pakte dus goed uit.”

Geen idee wat te verwachten
Waar Bas, Thom en Gerben allen al ervaring hadden met een 200 kilometer tocht, was dat niet voor iedereen het geval. Voor Larissa Hartog was het een compleet nieuw avontuur. “Dit was mijn allereerste marathon ooit”, zo vertelt ze. “Ik had er erg veel zin in, maar geen idee wat ik ervan zou mogen verwachten. Met als doel om de finish te halen en goed te eten en te drinken ging ik van start. Omdat ik achterin de wave van start ging was er in het begin nog veel oponthoud, maar na een paar tientallen kilometers kon ik steeds een lekker groepje vinden om de kilometers af te tikken.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Een lang lint aan het begin van de Bartje 200.

Rekening houdend met de lange afstand, probeerde Larissa zo goed mogelijk in te delen en zichzelf te verzorgen. “Bij elke post ben ik even gestopt om de bidons te vullen en het eten aan te vullen. Na 80 kilometer kwam ik ook nog ten val door een renner voor me die ik niet meer kon ontwijken. Toen had ik de boa stuk en het duurde even voordat ik deze weer aan de praat kreeg. Uiteindelijk heb ik gelukkig mijn weg weer kunnen vervolgen. De eerste 180 kilometers gingen boven verwachting, eigenlijk heel erg goed! Ik had geen last van de benen, alleen wel van zere handen van het stuur vasthouden, haha.”

Als een tierelier!
Een ultra-marathon zou echter geen ultra-marathon zijn, als de man met de hamer toch niet nog even stiekem zijn plaats langs het parcours had ingenomen. “Na 180 kilometer ging het even heel moeizaam en had ik een dipje. Maar ik heb goed gegeten en gedronken en daarna ging ik weer als een tierelier! Aan mijn laatste 10 kilometer begon ik in mijn eentje, nadat vlak ervoor alle mannen in mijn groepje moesten afhaken. Ik heb daarna mijn eigen tempo kunnen houden en in de laatste paar kilometers samen met twee mannen het tempo nog op kunnen voeren. Wat gingen we hard! Toen hebben we nog zo’n 15 man in kunnen halen en toen was de finish daar. Ik was helemaal leeg, maar wel voldaan. Dit was een heek toffe ervaring!”

Overal spierpijn
Ook Tessa maakte haar debuut als het ging om een 200 kilometer. Dat dat goed ging bleek wel uit haar tweede plaats achter winnares Rozanne Slik. “We gingen van start vanuit wave 1 met de mannen”, kijkt ze terug. “Dus hadden in begin hadden we lekker wat kopmannen, haha. Het brak op een single track en toen zat ik in een groep met Rozanne tot ongeveer 85 kilometer. Daarna heb ik vooral in een groep van drie en hele stukken alleen gereden. Kortom; het was echt pittig dagje en een goede mentale training. Ik heb nog nooit zolang op mijn fiets gezeten en heb nu overal spierpijn.”

Monique had op haar beurt wel ervaring met een ultra-marathon, maar ook voor haar is het geen gesneden koek. Sterker nog; voor wie wel? Het is immers geen alledaagse afstand op de mountainbike. Haar eerste zin was dan ook tekenend; “Zo dat was een beste! Ik had van tevoren een mooi plan gemaakt, alleen de uitvoering daarvan was wat minder”, zo vertelt ze met een knipoog. “De eerste 100 kilometers gingen best goed, maar ik heb te gek gedaan. Daarna was het overleven naar de finish. In het tweede deel heb ik dus aardig wat tijd verloren en ben ik uiteindelijk van plaats drie nog teruggezakt naar de vijfde plaats bij de vrouwen.”

Foto’s podium: organisatie