Anderhalve week geleden maakten we bekend dat Tessa Neefjes zich aansluit bij het Giant Liv Benelux Off-road Team. Ze wil zich graag verder ontwikkelen op de mountainbike en heeft ook ambities in het veldrijden. Tessa is al een begenadigd strandraces en dat is iets waar we in het team nog niet vaak wat over gemeld hebben. Hoog tijd om haar dus eens aan de tand te voelen. Wat maakt strandracen nu zo anders dan andere disciplines? En wat is er zo leuk aan? “Het is veel afwisselender dan bijvoorbeeld wegwielrennen.”

Voor Tessa begon het strandracen begin 2018, zo vertelt ze er zelf over. “Toen kon ik van Salomo Bikes een strandfiets lenen en kon ik met een groep wedstrijdrijders die aan het trainen waren voor Egmond-Pier-Egmond 2018 een keer mee op het strand trainen”, doet Tessa haar verhaal. “Ik had niet verwacht dat ik het zo leuk zou vinden. Van te voren hoorde ik wel eens mensen over het strandracen, maar het leek mij altijd erg saai met alleen maar rechte stukken, et cetera. Maar toen ik het strandracen zelf ervaarde, vond ik het juist totaal niet saai. De training vond ik erg leuk om te doen en vooral de losse stukken zand gingen gelijk goed. Het leek mij dus wel erg leuk om vanaf september zelf wat strandraces te gaan rijden.”

Het bleek een schot in de roos. In haar eerste wedstrijd, Hoek van Holland-Den Helder, behaalde Tessa namelijk al bijna het podium. “Dat was een dag na de regiokampioenschappen veldrijden en ik had in de ochtend voor dat kampioenschap pas een half uur op de strandfiets gezeten. Aangezien het 135 kilometer naar Den Helder was, kon ik toen in ieder geval wel goed wennen. Ik had totaal geen idee hoe een strandrace wedstrijd zou gaan of wat ik ervan moest verwachten. Al snel kwam de befaamde zandmotor en daarna was ik alleen nog over met Riejanne Markus en Rozanne Slik. Tot halverwege bij IJmuiden waren we nog met z’n drieën, maar na de mat waar de wedstrijd even geneutraliseerd werd, kreeg ik helaas een lekke band. Hierdoor verloor ik de aansluiting met mijn groep. Dat was erg jammer, anders waarschijnlijk een podiumplek in mijn eerste strandrace gehad. Maar ik vond het wel super leuk om te doen dus het smaakte naar meer!”

Verschillende aspecten
Als er iets is waar Tessa over mee kan praten, dan is het wel de verschillen tussen disciplines op de fiets. Want waar ze zich graag op de crossfiets en mountainbike wil ontwikkelen, won ze ook al wedstrijden als strandracer én was ze in het verleden Nederlands kampioene wielrennen bij de elite zonder contract. “Wat ik zo leuk vind aan het strandracen is dat het heel veel aspecten bij elkaar heeft. Zo heb je op de stukken rechtdoor een soort wegrace element, maar bij de strand op- en afgangen, en soms ook losse stukken op het strand, zijn het ook weer technische stukken door het zand rijden. Dat lijkt dan weer meer op het veldrijden.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Dat is niet alles; “Daarnaast kan het strand er elke keer weer anders bij liggen. Zo lag het strand er in het Franse Duinkerke, vorig jaar bij het EK, echt mega hard bij. Daardoor was het eigenlijk bijna een wegwedstrijd. En een andere keer lag het zand er super zacht bij, waardoor je er heel erg in zakte. Of heb je heel veel op- en afgangen, waardoor je veel technische stukken door het losse zand hebt. Hierdoor ontstaan er totaal andere races. En de wind heeft vaak ook nog veel invloed. Zo hadden we in Egmond-Pier-Egmond van afgelopen jaar een erg harde wind. De terugweg reden we voor de wind, waardoor we continu tussen de 50-60 km per uur reden. Het is dus de diversiteit van het strandracen, die het voor mij zo leuk maakt!”

Sleutel tot succes
Het leuk vinden en meestrijden om de overwinningen, dat is nog wat anders. Wat is de sleutel tot succes als het gaat om een goede strandrace rijden? “Je moet een goede duur hebben om de lengte en intensiteit van de races vol te kunnen houden. Zo is Hoek van Holland-Den Helder 135 kilometer lang en deze lengte moet je wel aankunnen. Daarnaast is strandracen echt intensief. Je rijdt vaak met een erg hoge hartslag, waardoor dit veel energie vraagt. Naast de goede duur moet je op de rechte stukken power hebben om hard te kunnen rijden, zowel zowel met wind mee als tegen. Het hebben van een stukje snelheid is dus ook handig. En als laatste wordt het verschil in de wedstrijd vaak gemaakt op de technische punten. Je moet dus ook handig zijn in het losse zand en niet bang zijn om in het losse zand een afdaling van de duinen naar beneden te rijden.”

Strandracefiets
Zo’n ander type off-road rijden vraagt ook weer wat anders qua materiaal. “De strandfiets heeft ten opzichte van een mountainbike helemaal geen vering”, legt Tessa het verschil uit. “Daarnaast is de positie hoe je op een strandfiets ook wat anders dan op een mountainbike. Bij het strandracen speelt de aerodynamica een grotere rol dan bij het mountainbiken. Dus op een strandfiets zit je veel dieper dan op een mountainbike. De zitpositie is meer te vergelijken met een racefiets. Je mag bij het strandracen dan ook zelf kiezen of je met een racestuur wilt rijden of met een mountainbike stuur. Daarnaast zitten er in een mountainbike noppenbanden, waar je op het strand rijdt met banden zonder profiel, de slick banden. Zonder de noppen kun je veel makkelijker door het zand rijden. En er zit een groter verzet op een strandfiets, omdat je bij harde wind mee dus hoge snelheden kunt bereiken. De strandfiets is dus eigenlijk een combinatie van een mountainbike en racefiets.”

Rosa van Doorn en Tessa Neefjes bij een trainingsrit afgelopen weekend.

Dat 2020 een bijzonder jaar is, dat is wel een understatement. Nu het einde van het jaar nadert en de wedstrijden die nog verreden konden worden achter de rug zijn, leek het ons leuk om met onze renners terug te kijken. Want corona heeft natuurlijk roet in heel wat eten gegooid, maar heeft het ons misschien ook dingen gebracht? En op welke manier kijken we naar de toekomst? De komende periode komen onze teamleden aan het woord. Te beginnen met Thom Bonder. “Voor mij voelt dit niet als een verloren jaar.”

Met het citaat hierboven geeft Thom iets aan dat bij anderen wellicht niet zo zal leven. “Ik denk dat door veel mountainbikers 2020 een beetje als een verloren jaar wordt beschouwd”, zo deelt hij zijn gedachten. “Voor mij voelt dat dus niet zo. Doordat ik in februari en maart al aardig wat wedstrijden heb gereden en toen het weer mocht ook gelijk weer wedstrijden ben gaan rijden, heb ik dit jaar toch nog iets van 20 wedstrijddagen gehad. In de periode dat er geen wedstrijden waren heb ik ook totaal geen moeite gehad met trainen. Dit blijkt ook wel uit dat ik, waarschijnlijk ergens volgende week, voor het eerst over meer dan 20.000 trainingskilometers in een jaar ga.”

“In de periode dat er geen wedstrijden waren heb ik ook totaal geen moeite gehad met trainen”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Foto: Remco Smits – Thom in actie tijdens het NK in Sittard.

“Lange tijd ging ik er gewoon nog vanuit dat het NK marathon begin april gewoon door zou gaan”

Toch was er ook echt wel een verschil. Een flinke periode met wedstrijden viel immers weg. “In het begin was het inderdaad eerst zaak om doelen te verstellen”, aldus Thom. “Het was eerst niet duidelijk hoe lang dit ging duren. Lange tijd ging ik er bijvoorbeeld gewoon nog vanuit dat het NK marathon begin april gewoon door zou gaan. Toen duidelijk werd dat het veel langer ging duren, heb ik heel even een weekje gas teruggenomen om daarna gewoon weer door te trainen. Ik heb wat langere tochtjes gedaan, welke je normaal niet echt kan doen als je wedstrijden hebt. Tevens deed ik veel woon-werk verkeer met de fiets, omdat ik sinds maart ook vier dagen in de week werk.”

Netto-tijden
De wedstrijden die er wel waren, werden een nieuwe ervaring voor de renners. En dat was in bepaalde gevallen ook wel wennen. “Je moet nu een mondkapje op voor en na de start. Dat was op zich allemaal geen probleem. Wat ik wel als minder, en ook onnodig, heb ervaren is de netto-tijden regel. Hierdoor werd ik bijvoorbeeld in de Veldslag om Norg teruggeplaatst van de tweede naar de vijfde plaats. Het ‘grappige’ was vervolgens dan weer dat ik in de Hondsrug Classic wel weer op netto tijd had gewonnen, maar natuurlijk telde dit daar weer niet, hahaha.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Foto: Thom voor de start in de Rothaus Bike Giro, met een mondkapje, volgens de Corona protocollen.

Een bijzondere ervaring was het voor Thom dus wel. Zeker niet alles was echter negatief. De manier van trainen bijvoorbeeld, zoals hij eerder al schetste. Er viel Thom echter nog meer op. “Een positief punt is toch wel dat ik gezien heb dat je al het reizen voor wedstrijden en de wedstrijden op zich niet voor lief moet nemen. Ik heb dit seizoen, na de eerste corona wave, toch wel meer genoten van de wedstrijden die ik toen gereden heb. Ook omdat het toen lang geleden was dat we nog in actie kwamen.”

“Ik heb dit seizoen, na de eerste corona wave, toch wel meer genoten van de wedstrijden die ik toen gereden heb”

Richting Europese top
Over in actie komen gesproken; hoe gaat de komende tijd eruit zien? “Deze periode is er voor mij eigenlijk elk jaar één zonder wedstrijden, dus daar heb ik geen problemen mee. Ik werk weer toe naar maart en hoop dat we dan weer normaal wedstrijden kunnen rijden. Op het moment kom ik met werk en sport eerder tijd tekort dan dat ik te veel tijd heb, dus ik kom deze periode zonder moeite door. In 2021 wil ik mijn huidige groei curve doorzetten. Ik hoop in de nationale marathon wedstrijden dan minimaal mee te doen voor de winst en weer een stukje dichter richting de Europese top te ‘klimmen’.”

Foto: Thom in februari, voor de corona uitbraak, in actie in de Algarve.

Het Giant Liv Benelux Off-road Team heeft zich versterkt met Tessa Neefjes. De voormalig Nederlands kampioene wielrennen bij de elite vrouwen zonder contract heeft ook ambities op het strand en in het veldrijden. Als strandracer won ze Egmond-Pier-Egmond eerder dit jaar en werd ze in 2019 derde op het EK strandrace. De 23-jarige Neefjes, die woonachtig is in Wervershoof, is ook ambassadeur van Salomo Bikes in Medemblik. Zij zijn verdeler van Giant en het vrouwenmerk Liv.

Voor het Giant Liv Benelux Off-road Team is het strandracen een vrij onbeschreven blad waarin het beperkt actief is. De ambitie van Neefjes sluit echter mooi aan bij de doelstelling om op meerdere off-road gebieden actief te zijn. Een mooie match dus. “Ik heb al een aantal keren mee mogen trainen met het team en ben in augustus ook al als gastrenster mee geweest naar de Rothaus Bike Giro”, aldus Neefjes. “Dat was al een zeer leuke kennismaking. Fietsen is voor mij echt mijn passie en ik wil mee heel graag verder ontwikkelen. Daarbij vind ik het leuk om meerdere disciplines te doen. Ik ben erg blij dat ik bij dit team daarin de kans krijg en geholpen word.”

Ontwikkelen
Neefjes wordt naast Larissa Hartog, Monique Zeldenrust en Rosa van Doorn de vierde vrouw bij het Giant Liv Benelux Off-road team. “We vinden het leuk om Tessa te ondersteunen als het om de strandraces gaat, maar kijken juist ook naar de anderen dingen die ze wil”, zegt Jan Weevers, die verantwoordelijk is voor het Giant Liv Benelux Offroad Team. “Tessa hoopt zich namelijk naast het wegwielrennen ook op de crossfiets en mountainbike verder te ontwikkelen. Daar willen wij haar graag verder mee helpen. We weten inmiddels al dat ze heel goed in ons team past en gaan samen werken aan een mooie toekomst.”


Foto: Tessa Neefjes samen met Gerlof van Jaarsveld van Salomo Bikes

Bij het Giant Liv Benelux Off-road Team zitten we niet stil. Ook zeker niet in een tijd waarin het aantal wedstrijden laag is door de coronacrisis. Deze periode biedt ook weer mogelijkheden om als renner in jezelf te investeren. Door middel van het uitvoeren van je ‘normale’ trainingen, maar ook door te werken aan bepaalde specifieke aspecten. Zo werken we onder meer vaker aan onze techniek, waarbij Rosa, Monique en Larissa onlangs bijvoorbeeld op pad waren met Michael Lemmens.

Mikey, zoals hij genoemd wordt, werkte met onze meiden een training af in Aken. Daarbij was Irmo Keizer ook aanwezig. Hij maakte een artikel voor Mountain Bike Plus en tevens een mooie fotoreportage. Waar het artikel via de link hiervoor te lezen is, delen we ook graag een aantal van de door Irmo gemaakte foto’s. Rosa vertelt ons daarbij wat meer over wat er tijdens de techniektrainingen gedaan wordt en wat de waarde ervan is. Duidelijk is wel dat het niet alleen om de trainingen zelf gaat; “Het is vooral belangrijk om de tips mee te nemen en er zelf mee verder te oefenen.”

“Het gaat beter door naar elkaar te kijken en van elkaar te leren”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Larissa Hartog

In Aken trainden de rensters onder meer met een dropper post, een in hoogte verstelbare zadelpen, en droegen ze beschermende kleding. “We begonnen klein en breidden de oefeningen steeds meer uit”, zo kijkt Rosa terug op de dag. “Als eerste oefening werd er bijvoorbeeld een parcours uitgezet, waarbij wij als drietal de lijnen mochten gaan rijden. Het was een klein parcours met een korte afdaling en een klim met veel scherpe bochten.”

“Het was eigenlijk een basisoefening, maar alleen al van die tips heb ik die dag heel veel geleerd”

Videobeelden
Het analyseren van de uitvoering van de oefeningen is iets dat tijdens de specifieke techniektrainingen heel belangrijk is. “Mikey maakt heel veel gebruik van videobeelden. Zo kun je zelf zien hoe je de oefeningen uitvoert. Dat was eigenlijk een basisoefening, maar alleen al van die tips heb ik die dag heel veel geleerd. We zien vervolgens ook aan de slag gegaan met het rijden van heel veel drops en sprongen. Dat ging Larissa super goed af. ‘De fiets bij een drop-off zo snel mogelijk aan de grond zetten’, was wel de tip van de dag.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

“Ik kon een scherpe bocht wel halen, terwijl veel mannen er moesten afstappen”

Effect in wedstrijden
Op een trainingsdag worden door de rensters veel stappen gezet. “Elke keer merk je dat het beter gaat”, vertelt Rosa. “Dat komt ook echt doordat we naar elkaar kijken en van elkaar leren.” Maar ook buiten de trainingen om, hebben die techniektrainingen hun effect. “Zo kon ik tijdens de marathon in Neustadt met de juiste houding een scherpe bocht wel halen, terwijl veel mannen er moesten afstappen. Je merkt tijdens wedstrijden dat het van belang is om dit soort dingen geoefend te hebben, zodat je een inschatting kan maken. Bijvoorbeeld met welke snelheid je een drop moet rijden. Iets dat ik altijd wel lastig vond, ook al ben ik niet zo snel bang.”

Monique Zeldenrust

Rosa van Doorn

De Hondsrug Classic is bij de vrouwen zondag gewonnen door Monique Zeldenrust. Op ’t Nije Hemelrijk bij Gasselte, kwam de Giant Liv Benelux Off-Road Team renster na een lange aanval solo aan bij de eindstreep. Rosa van Doorn liet haar talent zien, door als vijfde te finishen. Bij de mannen was het team ook dichtbij de winst. Een kopgroep van zes renners sprintte er om de winst, waarbij Thom Bonder tweede werd en Gerben Mos als zesde finishte. Bas Peters kwam als dertiende over de streep.

“Door de regenval van afgelopen nacht lag het parcours er aardig zwaar bij”, kijkt Monique terug op de wedstrijd waarin ze knap naar de winst reed. “Bij de start had ik even nodig om het juiste ritme te vinden. Na tien kilometer wist ik echter de koppositie over te nemen en op het strandstuk een gaatje te slaan. Door af en toe aan te sluiten bij achter ons gestarte master rijders, die voorbij kwamen, kon ik mijn voorsprong verder uitbreiden en wist ik na dik twee uur als eerste te finishen.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Thom reed weer min of meer een thuiswedstrijd. “De Hondsrug Classic is een half uur fietsen vanaf mijn huis, dus het is wel een soort van thuisparcours ja. Ik stond daarbij vandaag met vertrouwen aan de start. De eerste lus werd er erg hard gereden en waren we gelijk met zes man weg. Helaas kon Bas de aansluiting net niet maken, maar Gerben gelukkig wel. Helaas reed ik in die eerste lus wel mijn schoen kapot en die zat daardoor niet meer goed vast.”

Zand
Monique reed zoals ze al zei weg op het zand en daar lagen ook bij de mannen mogelijkheden. “Vooral op de stukken zand rondom het start/finish terrein kon er wat verschil worden gemaakt”, aldus Thom “Ik ben alleen niet goed in die stukken. Door er voorin aan te beginnen gaf dit echter niet teveel problemen. Uiteindelijk werd het een eindsprint, die Rick Ottema vroeg aan ging. Ik zat in zij=n wiel en ging net iets te vroeg over hem heen, waardoor Erik Groen nog net over mij heen kon komen. De kapotte schoen hielp hierin ook niet mee. Positief is wel dat de vorm goed is. Hopelijk kunnen we de marathon in Oldebroek en het NK marathon op 8 november nog rijden.”

Met een vierde en vijfde plaats hebben Thom Bonder en Bas Peters zaterdag net naast het podium gegrepen bij het NK mountainbike in Sittard. En waar zoiets vanaf de zijkant als een teleurstelling gezien zou kunnen worden, was het juist een heel goed resultaat voor de mannen wiens focus juist op de marathon ligt en niet op de cross country. “Een vierde plaats lijkt zuur, maar ik denk dat dit voor mij het hoogst haalbare was in dit startveld en op dit parcours”, omschreef Thom het dan ook treffend.

“Voor mij was het mijn eerste cross country race van het jaar, dus ik zag er in de ochtend toch wel een beetje tegenop”, vertelt Bas over zijn dag. Dat kon al snel na de start plaatsmaken voor vertrouwen; “De startklim ging verrassend goed. Ik kon direct meeschuiven met de eerste groep en daarna kwam ik meteen samen met Thom te rijden. Samen konden we de hele race een strak tempo blijven rijden en nog een aantal renners voor ons oprapen.”

Thom had al wel vertrouwen, nadat hij de afgelopen weken al een paar keer in actie kwam in de xco discipline. “Ieder jaar pak ik wel een paar van dit soort wedstrijden mee”, zegt hij erover. “De afgelopen twee wedstrijden ging het steeds beter, dus ik stond fysiek gezien met vertrouwen aan de start. Het technische parcours is echter niet voor mij gemaakt, dus mijn tactiek was; hard omhoog rijden en dan zo beheerst mogelijk naar beneden. Bas en ik vonden elkaar mooi en samen schoven we steeds verder op naar voren.”

Onderling duel
Waar Milan Vader de titel opnieuw voor zich opeiste, ontspon zich in de slotronde een duel tussen onze Giant Liv Benelux Off-road Team mannen. “In de laatste ronde werd het een duel tussen Thom en mij voor die vierde plek”, aldus Bas. Thom; “Uiteindelijk wist ik Bas op de laatste klim te lossen en kon ik naar die vierde plaats rijden.” Bas; “Thom was in dat onderlinge duel net iets sterker, maar ik ben erg tevreden met mijn vijfde plek.”

Pech voor Rosa
Bij de belofte vrouwen moest Rosa van Doorn al op tijd in de ochtend starten. En waar ook zij een sterke wedstrijd reed, eindigde die in mineur. “Het was mijn allereerste NK cross country. In de afgelopen twee weekenden had ik al meegereden met de 3 Nations Cup en het parcours in Sittard vond ik uitdagend en tof! Na een foutje bij de start ging ik als tiende het veld in. De klimmen waren stijl en de afdalingen glad door de regen.” Rosa schoof steeds verder op naar voren. “Na een tijd op de zesde plek te hebben gereden, brak ik in de laatste ronde helaas mijn ketting. De technische post was behoorlijk ver en zo werd het een DNF op mijn eerste NK. Jammer, maarop naar volgend jaar! Volgende week rijden we de Hondsrug Classic  en daar kijk ik nu al naar uit.”

Foto top: Remco Smits

Voor het derde jaar op rij drukte Thom Bonder zaterdag zijn fiets als tweede over de streep in de Veldslag om Norg. Maar waar dit jaar alles anders was, bleek dat ook in de eerste Nederlandse mountainbike marathon sinds de herstart van het seizoen zo te zijn. Waar Jasper Ockeloen de winst voor zich opeiste, Thom tweede werd en Bas Peters met een derde plaats voor een tweede podiumplek voor het Giant Liv Benelux Off-road Team zorgde, bleek de organisatie de netto-tijden als officiële uitslag te nemen. Daardoor werd juist Bas tweede en vond Thom zich plots op plaats zes terug. Gerben Mos finishte als zesde en werd vijfde.

“Het was een gegoochel met die netto tijden”, zei Thom er na afloop zelf over. “En het was sowieso al een bijzondere editie van de Veldslag van Norg.” Bas, Gerben en hij maakten er in ieder geval maar het beste van. “Al snel reden we met acht mannen weg, waar we met zijn drieën bij zaten. Er zijn veel aanvallen geweest, maar uiteindelijk werd het toch een sprint en daarin werd ik dus tweede. Met het gevoel dat ik onderweg had ben ik blij en ik heb zeker het idee dat mijn vorm er weer aan begint te komen.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Bas moest een beetje in de wedstrijd groeien, zo vertelt hij. “Ik had in het eerste deel van de race niet de beste benen maar kwam steeds beter in mijn ritme.” Dat was ook wel nodig, want er werd flink doorgefietst. “Vanaf de start werd er meteen hard gereden. Door de regen die in de nacht en ochtend voor de race was gevallen lagen veel paden er sompig bij, waardoor je constant aan het stoempen was. Al snel was duidelijk dat het lastig zou worden om weg te rijden in deze snelle race, dus het was wachten tot het laatste stuk singeltrack en zorgen dat ik daar goed van voren zat tot de sprint.”

Achtervolgen en sprinten
Die sprint, die zag Gerben ook aankomen. “Ik had vooraf wel verwacht dat we met een groepje naar de finish zouden rijden, maar je weet het nooit”, kijkt hij terug. “Na wacht vluchtpogingen en een valpartij van Bas reden Ockeloen en Smeenge na zestig kilometer weg. Wij moesten achtervolgen en het lukte om ze uiteindelijk terug te halen. Ik merkte dat bij mij het beste er wel af, dus probeerde ik zoveel mogelijk voor Bas en Thom op kop te rijden, want zij kunnen uiteindelijk sprinten. We bleven met zes man over in laatste vijf kilometer. Daar kon ik bij blijven, maar meer ook niet. Het gevoel was niet geweldig, maar daar kunnen we aan werken.”

Natuurlijk, het is en blijft wat anders dan andere jaren, maar zaterdag staat met de Veldslag om Norg toch weer een populaire Nederlandse marathon op het programma. Anders is bijvoorbeeld dat er dit jaar tijd zitten tussen de verschillende waves die van start gaan, omdat slechts driehonderd mensen tegelijk op het terrein mogen zijn. In de eerste wave starten de wedstrijdrijders en daarbij is het Giant Liv Benelux Off-road Team goed vertegenwoordigd. We gaan van start met Thom Bonder, Gerben Mos en Bas Peters.

Een jaar geleden was Thom dichtbij de winst. Hij kwam solo aan de leiding te rijden, maar werd uiteindelijk toch nog ingelopen door een groepje achtervolgers. Het werd een sprint en daarin eiste Robbert de Nijs voor het derde jaar op rij de zege voor zich op, voor de tweede keer op rij met Thom op de tweede plaats. “De afgelopen twee jaren werd ik inderdaad beide keren op een meter geklopt in de sprint bij de finish”, kan Thom zichzelf dat ook nog goed voor de geest halen.

Voor de winst gaan
Wat Thom nog niet lukte in de Veldslag om Norg, dat lukte Gerben al wel. Hij won de 100 kilometer lange marathon in 2016. Met ook Bas er nog bij, staat er dus een sterk blok aan het vertrek in Drenthe. “Met Bas, Gerben en ikzelf aan de start hoop ik minimaal de winst voor het team dit jaar binnen te halen”, is Thom dan ook strijdlustig. “Het word een speciale editie door het welbekende virus, maar het is mooi om zo in Nederland het marathon seizoen weer te hervatten. Helemaal omdat een groot deel van het parcours in mijn achtertuin ligt.”

Op veldslagomnorg.nl is alle informatie over de Veldslag om Norg te vinden. Daar staat ook een app die te downloaden is en waarmee je de tussentijden en uitslagen op de voet kunt volgen. Tevens is de organisatie actief op Facebook.

Na de herstart van het seizoen in Neustadt an der Weinstrasse, zit voor het team nu ook de eerste meerdaagse van 2020 erop. In het zuid-Duitse Hochschwarzwald reden Rosa van Doorn, Monique Zeldenrust en Thom Bonder van donderdag tot en met zondag de Rothaus Bike Giro. Tessa Neefjes was mee als gastrenster. “De weergoden waren ons goed gezind en de sfeer in de ploeg was ook erg goed”, omschreef Monique de vier dagen na afloop op een treffende manier.

Voor Rosa was het sowieso al bijzonder om de wedstrijd te rijden. “Dit was mijn allereerste meerdaagse op de mountainbike”, vertelt ze namelijk. “Na de corona periode zonder wedstrijden, had ik ook onwijs veel zin om hier te rijden.” Dat gevoel werd gedurende de vier dagen eigenlijk ook alleen maar beter, want Rosa genoot volop van haar debuut. “De prachtige omgeving met gravelstroken daagden ons als rijders echt uit, bijvoorbeeld om zo hard mogelijk de bochten door te gaan. Elke etappe besefte ik me hoe vet ik de mountainbike sport vind en ik heb de Rothaus Bike Giro dan ook met een big smile afgesloten.”

Monique stond met een stuk meer ervaring aan de start, maar dat wil zeker niet zeggen dat zij niet meer geniet als ze deelneemt. “We hebben een mooie meerdaagse achter de rug”, kijkt ze terug. “De parcoursen waren vrij snel en daar kwam ik nog wel wat snelheid en explosiviteit voor tekort. De tweede dag had echter wel wat langere klimmen en daar reed ik dan ook mijn beste uitslag, een tiende plaats. Ik kijk er met een goed gevoel op terug.” Monique eindigde als dertiende in het eindklassement, terwijl Rosa debuteerde met een elfde plaats.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Foto: Rosa rechtsvoor en Monique in het midden in actie.

‘Moeilijk om in het rood te rijden’
Ook bij de mannen was het deelnemersveld sterk. Daar reed Thom namens het Giant Liv Benelux Off-Road Team. “Van te voren wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten qua niveau in deze wedstrijd”, merkt Thom op. “Dat komt vooral doordat er dit jaar nog niet echt veel wedstrijden zijn geweest. Daarbij heb ik zelf meestal wel een aantal wedstrijden nodig om op niveau te raken. Dat merkte ik ook wel op de eerste dag, omdat ik moeilijk echt in het rood kon rijden.”

Veerkracht
Door het verloop van de wedstrijd keek Thom ook met gemengde gevoelens terug. “De uitslag in het algemeen klassement viel me met een 25e plek ook wel tegen. Vooral op de derde dag verloor ik veel tijd, toen ik zo’n twintig kilometer voor de finish geparkeerd kwam te staan.” Thom zou Thom echter niet zijn als hij ook veerkracht toonde. Én het bleek maar weer dat hij inderdaad wedstrijdritme nodig heeft. “Gelukkig heb ik de koers nog wel goed kunnen afsluiten op de laatste dag. Toen ben ik lang met de kopgroep mee kunnen rijden en wist ik uiteindelijk op de veertiende plaats te finishen.”

Foto: Thom Bonder voor de start, met een mondkapje, volgens de Corona protocollen.

Foto: Tessa Neefjes was als gastrenster mee naar de Rothaus Bike Giro.

In Neustadt an der Weinstrasse zijn Bas Peters, Rosa van Doorn en Thom Bonder zondag weer aan het mountainbike seizoen begonnen. In het Duitse stadje ten westen van Mannheim en Heidelberg, reed Rosa in haar wedstrijddebuut voor het Giant Liv Benelux Offroad Team naar een vierde plaats. Met een elfde en dertiende plek reden ook Bas en Thom naar een knappe uitslag. “Moe maar voldoen”, zo stelde Bas na afloop dan ook.

Er waren meerdere factoren die de 90 kilometer lange marathon zwaar maakten. Het lastige parcours, maar natuurlijk ook het zeer warme weer. “Door de lange periode zonder wedstrijden was het voor iedereen natuurlijk afwachten hoe we ervoor stonden”, vult Bas daar nog bij aan. Het maakte ook dat het deelnemersveld erg sterk was. De vraag is op het moment immers ook welke wedstrijden wel doorgaan en welke niet. “De hoge temperaturen maakten het er in ieder geval ook niet echt makkelijker op, maar het ziet er naar uit dat we de afgelopen maanden goed zijn doorgekomen.”

Rosa keek ook voldaan terug op haar eerste wedstrijd met het team. “Het parcours vond ik heel gaaf voor een Duitse wedstrijd”, sprak ze na haar vierde plaats. “De hitte viel me wel zwaar, maar dat was het vast voor iedereen.” Zo ondervond Thom het ook; “Na drie uur vond mijn lichaam het wel welletjes en kreeg ik overal kramp in de benen, maar desondanks was dit een mooie herstart!” Na afloop was een ijsje dan ook een welverdiende beloning.