Een maand geleden is het dat Tessa Neefjes aansloot bij het Giant Liv Benelux Off-road Team. Wedstrijden reed ze tot nu toe nog niet voor de ploeg. Die waren er immers ook niet in de afgelopen periode. Toch deed Tessa dit jaar al wel eens mee met een wedstrijd, samen met haar nieuwe teamgenotes. In de Rothaus Bike Giro sloot ze in augustus als gastrensters aan. Ook met haar kijken we terug op een bijzonder 2020. “Door een continue afwisseling van disciplines heb ik eigenlijk met veel plezier getraind in de coronatijd.”

Voor Tessa begon het jaar juist nog zo goed. “Erg goed zelfs”, zo vertelt ze. “Met de winst in Egmond-Pier-Egmond. Het strandseizoen eindigde op 15 februari met het NK strandrace, waar ik derde werd, waarna ik even rust heb genomen. Daarna ben ik weer aan het trainen gegaan voor het wegseizoen. Toen had ik nog het idee dat ik een heel wegseizoen zou rijden, maar daar kwam na een maandje snel verandering in. Toen alle nieuwe corona maatregelen kwamen heb ik de knop snel omgezet. Ik ben vooral gaan focussen op een goede basis leggen voor de winter en het werken aan mijn zwakke punten. Dus minder intensief gaan trainen en veel duurtrainingen.”

“De coronatijd heb ik gebruikt om het krachtverschil in mijn benen aan te pakken”

‘Ieder nadeel heb z’n voordeel’, zei een bekende oud-voetballer ooit. Dat bleek ook in dit geval, want Tessa kon zich focussen op iets anders. “In 2016 heb ik een fietsongeluk gehad in de Belgische Ardennen en daar ondervond ik nog wel negatieve gevolgen van. Door mijn rugbreuk van dat ongeluk heb ik lange tijd plat moeten liggen om alles goed te kunnen laten herstellen. Hierdoor ben ik onbewust meer mijn voorkeursbeen gaan gebruiken. Ik heb toen een test gedaan en er kwam een groot links- rechts verschil uit. De coronatijd heb ik daarom gebruikt om dit aan te pakken.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

In haar eigen krachthonk deed Tessa haar trainingen.

“In de schuur kreeg ik wat ruimte waar ik een eigen krachthonk heb gemaakt”

“Met behulp van mijn personal trainster Imke de Graaf ben ik aan de slag gegaan. Zij heeft een specifiek krachtschema voor mij gemaakt waar ik twee keer per week mee aan de slag ging. Elke week kreeg ik feedback van haar door middel van een video en om de zes weken nieuw schema’s. Eerst kon ik dit bij de sportschool De Dars bij ons in het dorp uitvoeren, maar door de coronamaatregelen kon dit ook niet meer. Mijn vader heeft een eigen pioenenbedrijf en in de schuur kreeg ik wat ruimte waar ik een eigen krachthonk heb gemaakt. Een aantal spullen zoals gewichten heb ik gekocht, maar dingen zoals een squatrek hebben we zelf gemaakt.”

Het was niet het enige dat Tessa deed. “Het hielp het mij heel erg om veel variatie in de trainingen aan te brengen. Zo ben ik naast die twee krachttrainingen ook gestart met looptraining en wisselde ik veel al met welke fiets ik ging trainen. Normaal gesproken zit ik in het zomerseizoen eigenlijk alleen maar op de racefiets, maar nu varieerde ik veel tussen mijn wegfiets, tijdritfiets, mountainbike en strandfiets. Dat zorgde dus ook voor veel plezier. Ik ben eigenlijk nooit met tegenzin de fiets opgestapt. Het hielp voor mij ook wel mee dat ik nog tot februari 2020 veel wedstrijden had gereden.”

Eerste mountainbikewedstrijd
Slechts één wedstrijd op de weg kon er uiteindelijk gereden worden door Tessa. Gelukkig bood een andere fiets uitkomst. “Ik was erg blij dat ik met het team meekon naar de Rothaus Bike Giro. Door die vierdaagse heb ik toch nog een aantal wedstrijddagen gehad en tegen zo’n vierdaagse valt niet op te trainen. Bovendien had ik nog nooit eerder een mountainbikewedstrijd gereden en was dit een heel nieuwe ervaring. Het was erg leuk om op deze manier aan wat wedstrijddagen te komen en een eerste ervaring te krijgen met het rijden van marathons, wat erg leuk was om te doen. Ook de Hondsrug Classic heb ik daarna nog met het team kunnen rijden, wat ook erg leuk was om te doen.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Tessa (links in het geel) ging in augustus als gastrenster al met het team mee naar de Rothaus Bike Giro.

Uit het afgelopen jaar haalt Tessa dan ook veel positiefs. “Dat is ook wel wat ik geleerd heb. Dat je uit iedere situatie eigenlijk wel iets positiefs kunt halen. Ik kan zelf niks aan de situatie veranderen, dus kan ik er maar beter het beste van maken! Door de corona situatie is het krachtverschil tussen mijn linker- en rechterbeen een heel stuk minder geworden. Daarnaast ben ik ook veel meer gaan werken aan mijn core. Nu mijn core sterker is geworden, merk ik ook dat ik het veel leuker vind om te doen. Ik merk dat ik nu ook minder last heb van mijn rug nu ik veel core oefeningen doe. Dit geeft mij veel motivatie om dit te blijven doen! Ook ben ik sinds de corona tijd nieuwe routes in de omgeving gaan ontdekken. Voorheen reed ik vaak dezelfde rondjes maar is het nu erg leuk om af te wisselen. Zo reed ik afgelopen zomer ook met een paar vriendinnen een gravelronde over de Posbank wat voor de afwisseling ook heel erg tof is om te doen.”

“Ik heb al een tijdje niet meer gewonnen dus dat heb ik natuurlijk wel gemist, haha”

Winnen
De blik is inmiddels alweer vooruit. “Na de Rothaus Bike Giro stonden de wedstrijden van het winterseizoen nog op doorgaan. Toen duidelijk werd dat dit allemaal niet door kon gaan heb ik even rust genomen. Veel strandraces zijn inmiddels verplaatst en ik hoop dat deze door kunnen blijven gaan. Ik ben nu bezig om hier naartoe te trainen en merk dat ik weer erg veel zin heb om wedstrijden te rijden. Daarbij wil ik er voor gaan om er een aantal op mijn naam te schrijven! Ik heb al een tijdje niet meer gewonnen dus dat heb ik natuurlijk wel gemist, haha. Dat is een mooi doel voor 2021. Daarnaast hoop ik komend jaar veel te leren van de andere teamrijders en er samen een mooi seizoen van te maken!”

De Rothaus Bike Giro was de eerste mountainbikewedstrijd die Tessa reed. Dat deed ze als gastrenster van het Giant Liv Benelux Off-road Team.

In de Rothaus Bike Giro kwam Tessa er ook achter waarom het belangrijk is om aan te sluiten bij een team met MijnBAD als sponsor 😉

Dat Gerben Mos het afgelopen jaar niet stil heeft gezeten, dat zal weinig van de mountainbikevolgers zijn ontgaan. Hij reed nog meerdere wedstrijden, maar viel bovenal ook op door de lange tocht die hij door Drenthe maakte. Eind mei deed Gerben in één dag in een 350 kilometer lange tocht alle Drentse hunebedden aan. Hij haalde er 5500 euro mee op voor het goed doel. En dat was zeker niet het enige dat 2020 voor Gerben bijzonder maakte. “Ik heb wel gemerkt hoe leuk ik wedstrijden vind en dat ik daar ook beter van word.”

Toen hij zich in april van dit jaar bij het Giant Liv Benelux Off-road Team voegde, had Gerben al wat bijzondere maanden achter de rug. “Het jaar begon voor mij moeilijk”, kijkt hij terug. “Na een zware Drenthe 200 was ik in januari daar nog niet van hersteld. Dat kwam mede door het verbouwen van de badkamer thuis, drukte op het werk en wel mijn trainingen blijven doen. Ik kreeg ook nog een blessure en dat was niet prettig. Het enige pluspunt was dat ik in februari nog een mooie etappekoers reed in Zuid Afrika, de Tankwa Trek. Door Covid-19 heb ik de maand maart vervolgens rust genomen, waarna ik weer rustig mijn trainingen ben gaan oppakken. Niet omdat het moest, maar omdat ik fietsen echt leuk vind.”

“Niet omdat het moest, maar omdat ik fietsen echt leuk vind”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Gerben reed in Giant tenue al de Tankwa Trek in februari.

Het wedstrijden rijden zat er vervolgens niet in en dus kwam er een ander idee naar voren. “Omdat ik toch een doel voor ogen nodig heb om mijn trainingen te doen, kwam ik met het idee om een voor mij heel lange rit op de mountainbike te maken, de Hunebed 350. Een rit die bij velen nog niet bekend was, maar dat is een tocht door Drenthe en daarmee ga je alle hunebedden langs, waaronder ook nog één in Groningen. In totaal 52 hunebedden en 350 kilometer off-road. Ik had het ver vooruit geschoven zodat ik acht weken de tijd had om goed voorbereid te zijn. Ik wou daarmee laten zien hoe mooi Drenthe is, kwam met het idee om de Kankerstichting erbij te betrekken en daarmee media aandacht creëren. Dat lukte, wat ik niet had verwacht en het was een hele mooie dag!”

“Ik wou laten zien hoe mooi Drenthe is”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Foto: By Anouk Boonstra – Gerben na afloop van de Hunebed 350.

Rust pakken
Vervolgens kon er weer vooruit gekeken worden. “In augustus mochten we weer wedstrijden rijden en de laatste reed ik begin oktober in Gieten. Al met al was het wel een heel raar jaar, waarbij ik vooral merkte dat ik het wedstrijden rijden heel leuk vind en ik daar ook beter van word. Met de wedstrijden die we reden waren er nu strengere regels, maar ik vond ik het best meevallen en de wedstrijden die ik reed waren zeer goed georganiseerd. Als dat in 2021 ook zo moet, heb ik daar helemaal geen problemen mee. Wat ik dit jaar wel geleerd heb is dat rust pakken echt heel belangrijk is. Door volledig werkzaam te zijn bij Giant store Arnt, lukt het niet om alles te willen doen. Af en toe een training overslaan is niet zo erg.”

“Als de wedstrijden in 2021 weer op dezelfde manier georganiseerd moeten worden, heb ik daar helemaal geen problemen mee”

NK podium
Zelf kreeg Gerben overigens ook nog met corona te maken. “Ik had halverwege oktober milde klachten, maar het was lang geleden dat ik tien dagen op de bank of bed heb gelegen en niks kon doen. Daarna moest ik het echt rustig oppakken, want nog steeds heb ik een hogere hartslag dan normaal.” De blik is echter alweer vooruit; Op dit moment bouw ik mijn trainingen op met de hoop dat we in januari weer wat wedstrijdjes kunnen rijden en vanaf maart weer een wedstrijdseizoen kunnen rijden. Dan hoop ik te strijden voor het podium en hopelijk toch een keer weer op het hoogste schavot te mogen staan! Het mooiste zou het dan toch zijn om op het NK podium te komen.”

Eerder keken we ook al met Thom Bonder, Monique Zeldenrust, Bas Peters en Larissa Hartog terug op 2020. Klik op hun namen om die interviews te lezen.

In een zes uur durende rit, reed Larissa Hartog eind april letterlijk door álle straten van De Lier. Daarmee was ook zij één van de sporters die in het relatieve begin van de coronacrisis haar uitdaging in iets anders dan wedstrijden zocht. Een uitdaging die ze ook nodig had. “De gevolgen van Covid, het wegvallen van trainingen en wedstrijden en het niet meer mogen rijden groepen, hebben er bij mij voor gezorgd dat ik het heel lastig vond om gemotiveerd te blijven”, vertelt ze. “Inmiddels ben ik het plezier en de motivatie aan het terugvinden.”

Als iets wel duidelijk is, dan is het dat de huidige tijd een impact heeft op iedereen. Bas Peters, Monique Zeldenrust en Thom Bonder vertelden eerder al hoe zij 2020 beleefden. Daaruit werd al wel duidelijk dat iedereen anders met dingen omgaat en anders op dingen reageert. En dat is maar goed ook. Wat zou het immers saai worden als we allemaal hetzelfde waren. Larissa moest haar motivatie dus juist terugvinden; “Het rijden van een aantal clubwedstrijden en de techniektrainingen van Mikey in Limburg hebben mij hierbij wel geholpen. De wedstrijdjes waren erg leuk om te doen en hierbij merkte ik ook weer hoe leuk het is om wedstrijden te rijden. De trainingen van Mikey vinden altijd plaats op plekken waar je erg goed en uitdagend kunt afdalen. Dat is iets wat ik echt geweldig vind en mij een energieboost geeft.”

“Dat is iets wat ik echt geweldig vind en mij een energieboost geeft”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Foto: Irmo Keizer – Larissa tijdens een techniektraining met Mikey.

Positieve dingen
Qua wedstrijden had Larissa er niet echt geluk mee. Na een periode zonder wedstrijden, werden er weer een aantal georganiseerd, maar daar kon ze helaas niet aan deelnemen. “Mede door fysieke omstandigheden en doordat dat ik tweemaal in quarantaine heb gezeten doordat corona uitbraken bij mij thuis”, vertelt ze daarover. “Hierdoor was het voor mij niet mogelijk om ergens aan de start te kunnen staan.” Ze haalde echter ook positieve dingen uit die tijd; “Ik heb wel gemerkt dat er naast het rijden van wedstrijden nog veel meer leuke dingen zijn om te doen. Zo hecht ik nu veel meer waarde aan leuke en gezellige trainingen en vind ik het erg leuk om op terrein te rijden waar je ook bergaf kunt gaan. Iets wat ik in mijn woonomgeving wel heel erg mis.”

“Terrein waar je ook bergaf kunt gaan mis ik in mijn woonomgeving”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Larissa zocht dan ook de uitdagingen op. “Helemaal in het begin van de coronacrisis heb ik nog een aantal alternatieve uitdagingen bedacht, die een alternatief boden voor de wedstrijden. Zoals bijvoorbeeld het rijden van alle straten van mijn dorp in één ritje (video) en het rijden van wat langere ritten dan normaal. In de afgelopen weken heeft de studentenvereniging waarbij ik aangesloten zit leuke uitdagingen uitgezet in de vorm van Strava-segmenten, zowel op de racefiets als op de mountainbike. Ondanks dat ik mijn ritten niet meer upload op Strava, vind ik het wel leuk om aan deze segmentwedstrijden deel te nemen. Je merkt onder de leden echt dat er onderlinge competitie ontstaat.”

Disciplines combineren
Het zorgt ervoor dat Larissa ook weer vooruit kan kijken. “Al zullen er de komende maanden nog geen wedstrijden zijn en het daarmee niet veel anders zijn. Wel is het mijn plan om weer meer uren op de fiets te maken en hier ook meer plezier in te vinden dan ik de afgelopen maanden had. Als dit laatste lukt dan is mijn winter geslaagd. Dat is voor mij ook zeker een doel in 2021. Dan wil ik verschillende disciplines gaan combineren en van alles wat doen. Hierbij gaat het voornamelijk om het uitkomen in de XCO, marathon en enduro.”

In een seizoen waarin alles wat anders verliep dan normaal, deden de renners van het Giant Liv Benelux Off-road Team er alles aan om er toch nog zoveel mogelijk uit te halen. Was het niet in de wedstrijden die wel verreden werden, dan was het wel door zichzelf op andere manieren uit te dagen. Deze weken kijken we daarop terug en nadat Thom Bonder en Monique Zeldenrust eerder al aan het woord kwamen, vertelt nu Bas Peters over zijn ervaringen. “Ik was vooral blij dat we zou nu en dan nog een wedstrijd konden rijden.”

Toen het mountainbikeseizoen in mei al even stillag, interviewden we Bas al eens over de veranderingen in het mountainbiken. De Limburger heeft immers al een flinke carrière achter de rug, met onder meer deelname aan de Olympische Spelen van 2004 in Athene. Hij zag de sport zich dan ontwikkelen. Dit jaar ook, maar dan op een andere manier. “2020 is zeker een heel erg vreemd jaar”, zegt hij erover. “Ik heb al veel meegemaakt in mijn carrière, maar een dergelijke situatie zeker niet.”

“Ik heb al veel meegemaakt in mijn carrière, maar een dergelijke situatie zeker niet”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Bas in actie tijdens het NK mountainbike in Sittard.

Het maakt ook dat Bas heel anders tegen het afgelopen seizoen aankijkt, dan tegen die van eerdere jaren. “Het is moeilijk om te vergelijken met andere seizoenen en dat ik dus ook zeker niet doen. Alles was namelijk anders, met verschillende starttijden, startplekken, netto tijden, enzovoort. Voor mij was het belangrijkste aspect dat ik plezier had in het trainen en de wedstrijden die wel doorgingen. Ik hoop dat we vanaf de start van het komende seizoen de wedstrijden weer onder normale omstandigheden kunnen rijden, zodat we weer lekker met zijn allen kunnen racen.”

“Ik zocht regelmatig wat kleine groepjes op die me wel konden triggeren om mezelf pijn te doen”

Wat Bas voor positiefs uit de afgelopen tijd haalt? “Misschien dat je leert om wat gemakkelijker om te gaan met omstandigheden die je zelf niet onder controle hebt en dat je de focus juist op jezelf legt.” Het hielp hem ook in de periode zonder wedstrijden. “De doelen vielen helaas al snel weg. Daar had ik de eerste maanden weinig moeite mee en bleef ik makkelijk en serieus trainen. Wel zocht ik regelmatig wat kleine groepjes op die me wel konden ‘triggeren’ om mezelf pijn te doen.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Soms is het zaak om de boel met een lichte knipoog te bekijken.

Waar in de winter het aantal mountainbikewedstrijd toch vrij beperkt is, kan de blik vooruit op het voorjaar en de zomer van 2021. “Ik ga er vanuit dat er er de komende drie maanden nog geen wedstrijden zijn”, kijkt Bas vooruit. Dat is niet eens veel anders dan anders, al ontbreekt nu wel een evenement als de Drenthe 200, waar het team vaak met meerdere renners aan de start staat. “In deze periode probeer ik lekker bezig te blijven. Dat doe ik met fietsen, hardlopen en indoor Zwiften. Die dingen zullen mijn conditie op pijl moeten houden.”

De interviews met Monique Zeldenrust en Thom Bonder ook lezen? Dat kan door hiervoor op hun namen te klikken.

Een week geleden interviewden we Thom Bonder op deze website. Dat was de start van een reeks interviews die we met de Giant Liv Benelux Off-road renners doen richting het einde van het jaar. Daarin kijken we terug op 2020. Het mag dan wel een bijzonder seizoen zijn geweest, er vallen ook heel veel positieve dingen uit te halen. Zo namen onze renners verschillende initiatieven om toch op een leuke manier bezig te blijven. In dit tweede gesprek komt Monique Zeldenrust aan het woord. “Ik ben regelmatig van omgeving gaan veranderen in trainingen.”

Met onder meer een knappe solo overwinning in de Hondsrug Classic, kwam Monique tot goede resultaten dit seizoen. “Uiteindelijk is het voor iedereen een lastig jaar geweest, maar qua uitslagen kan ik wel tevreden terugkijken op afgelopen jaar”, zegt ze daar zelf over. En in de tijden dat er niet gekoerst kon worden, zocht ze haar eigen uitdagingen. “Zelf heb ik het leuk proberen te houden door regelmatig van omgeving te veranderen. In het begin was het niet toegestaan om naar het buitenland te gaan, maar binnen Nederland kon dat wel zonder al te veel beperkingen. Door eens in een andere omgeving zoals Groesbeek of Limburg te rijden, waar ook nog eens veel heuvels te vinden zijn, kun je zowel fysiek als mentaal weer eens een andere prikkel aan je lichaam geven.”

“Door eens in een andere omgeving te rijden, kun je zowel fysiek als mentaal weer eens een andere prikkel aan je lichaam geven”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Is er dan ook echt iets wat Monique juist in de afgelopen maanden geleerd heeft? “Eigenlijk iets wat ik al wist, namelijk dat je voldoende rust moet houden, ook als er geen wedstrijden te rijden zijn. Dat is al lang bekend natuurlijk, maar het is toch een valkuil als je graag op de fiets zit zoals ik, haha. Normaal bouw je voor een wedstrijd de nodige rust in om uitgerust aan de start te staan en na de wedstrijd om weer te herstellen van de inspanning. Toen de wedstrijden wegvielen reed ik zeker met het mooie weer op de dagen waarop je normaal wat rustiger aan doet ook de nodige kilometers. Op een gegeven moment merk je dan toch dat het allemaal niet meer zo makkelijk gaat.”

Voordelen
In de wedstrijden stond Monique er echter wel, zo bewezen haar uitslagen. De ervaringen rond corona maakten het alleen toch weer net iets anders. “Het dragen van een mondkapje op het wedstrijdterrein en startvak was eerst wel even vreemd, maar dat wende snel”, vertelt ze. “In sommige gevallen had het ook voordelen. Zo was er tijdens de vierdaagse Rothaus Bike Giro in Duitsland een aparte start per categorie, wat het toch wat overzichtelijker maakt dan wanneer alle categorieën door elkaar starten.”

“Een aparte start voor de vrouwencategorie mag wat mij betreft wel blijven”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Het maakte dat de etappes voor de vrouwen nu misschien wel eerlijker verliepen. “In meerdaagse wedstrijden starten de elite vrouwen vaak tegelijk met de elite mannen. Meestal zijn de eerste kilometers ook nog vrij vlak, waardoor het tempo flink de lucht in gaat. Het niveauverschil tussen mannen en vrouwen is natuurlijk best groot, wat voor gevaarlijke situaties kan zorgen. Daarnaast is het heel lastig te controleren welke andere vrouwen met groepjes mannen meerijden. Ik denk dat het veiliger is en ook eerlijker om vrouwen een eigen start te geven. Van mij mag dat dus wel zo blijven. Gelukkig zijn er in Nederland tijdens de Liv Ladies Cup al wel aparte starts voor vrouwen, dus dat is al een mooi begin.”

“De afwisseling van verschillende mountainbike routes houdt het leuk”

Uitgebreide en vernieuwde mountainbike routes
Inmiddels zit het mountainbikeseizoen erop en heeft het koudere weer zijn intrede gedaan in Nederland. “Normaal gesproken rijd ik in de wintermaanden niet zoveel wedstrijden, maar voornamelijk toertochten die veel bij mij in de regio georganiseerd worden. Deze gebruik ik dan om op een leuke manier mijn uithoudingsvermogen op te bouwen in combinatie met blokjes hogere intensiteit. Er is altijd wel iemand of een groepje in de buurt om even mee te sparren. Helaas zit dat er de komende tijd nog niet in, maar momenteel maak ik veel gebruik van de vaste mountainbike routes. Deze zijn het afgelopen jaar onder meer in de Achterhoek, de gemeente Montferland en Arnhem flink uitgebreid en vernieuwd. Vooral de afwisseling van verschillende routes houdt het leuk.”

Ook het interview met Thom Bonder lezen? Dat kan, als je hier klikt.

Foto top: Irmo Keizer

Anderhalve week geleden maakten we bekend dat Tessa Neefjes zich aansluit bij het Giant Liv Benelux Off-road Team. Ze wil zich graag verder ontwikkelen op de mountainbike en heeft ook ambities in het veldrijden. Tessa is al een begenadigd strandraces en dat is iets waar we in het team nog niet vaak wat over gemeld hebben. Hoog tijd om haar dus eens aan de tand te voelen. Wat maakt strandracen nu zo anders dan andere disciplines? En wat is er zo leuk aan? “Het is veel afwisselender dan bijvoorbeeld wegwielrennen.”

Voor Tessa begon het strandracen begin 2018, zo vertelt ze er zelf over. “Toen kon ik van Salomo Bikes een strandfiets lenen en kon ik met een groep wedstrijdrijders die aan het trainen waren voor Egmond-Pier-Egmond 2018 een keer mee op het strand trainen”, doet Tessa haar verhaal. “Ik had niet verwacht dat ik het zo leuk zou vinden. Van te voren hoorde ik wel eens mensen over het strandracen, maar het leek mij altijd erg saai met alleen maar rechte stukken, et cetera. Maar toen ik het strandracen zelf ervaarde, vond ik het juist totaal niet saai. De training vond ik erg leuk om te doen en vooral de losse stukken zand gingen gelijk goed. Het leek mij dus wel erg leuk om vanaf september zelf wat strandraces te gaan rijden.”

Het bleek een schot in de roos. In haar eerste wedstrijd, Hoek van Holland-Den Helder, behaalde Tessa namelijk al bijna het podium. “Dat was een dag na de regiokampioenschappen veldrijden en ik had in de ochtend voor dat kampioenschap pas een half uur op de strandfiets gezeten. Aangezien het 135 kilometer naar Den Helder was, kon ik toen in ieder geval wel goed wennen. Ik had totaal geen idee hoe een strandrace wedstrijd zou gaan of wat ik ervan moest verwachten. Al snel kwam de befaamde zandmotor en daarna was ik alleen nog over met Riejanne Markus en Rozanne Slik. Tot halverwege bij IJmuiden waren we nog met z’n drieën, maar na de mat waar de wedstrijd even geneutraliseerd werd, kreeg ik helaas een lekke band. Hierdoor verloor ik de aansluiting met mijn groep. Dat was erg jammer, anders waarschijnlijk een podiumplek in mijn eerste strandrace gehad. Maar ik vond het wel super leuk om te doen dus het smaakte naar meer!”

Verschillende aspecten
Als er iets is waar Tessa over mee kan praten, dan is het wel de verschillen tussen disciplines op de fiets. Want waar ze zich graag op de crossfiets en mountainbike wil ontwikkelen, won ze ook al wedstrijden als strandracer én was ze in het verleden Nederlands kampioene wielrennen bij de elite zonder contract. “Wat ik zo leuk vind aan het strandracen is dat het heel veel aspecten bij elkaar heeft. Zo heb je op de stukken rechtdoor een soort wegrace element, maar bij de strand op- en afgangen, en soms ook losse stukken op het strand, zijn het ook weer technische stukken door het zand rijden. Dat lijkt dan weer meer op het veldrijden.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Dat is niet alles; “Daarnaast kan het strand er elke keer weer anders bij liggen. Zo lag het strand er in het Franse Duinkerke, vorig jaar bij het EK, echt mega hard bij. Daardoor was het eigenlijk bijna een wegwedstrijd. En een andere keer lag het zand er super zacht bij, waardoor je er heel erg in zakte. Of heb je heel veel op- en afgangen, waardoor je veel technische stukken door het losse zand hebt. Hierdoor ontstaan er totaal andere races. En de wind heeft vaak ook nog veel invloed. Zo hadden we in Egmond-Pier-Egmond van afgelopen jaar een erg harde wind. De terugweg reden we voor de wind, waardoor we continu tussen de 50-60 km per uur reden. Het is dus de diversiteit van het strandracen, die het voor mij zo leuk maakt!”

Sleutel tot succes
Het leuk vinden en meestrijden om de overwinningen, dat is nog wat anders. Wat is de sleutel tot succes als het gaat om een goede strandrace rijden? “Je moet een goede duur hebben om de lengte en intensiteit van de races vol te kunnen houden. Zo is Hoek van Holland-Den Helder 135 kilometer lang en deze lengte moet je wel aankunnen. Daarnaast is strandracen echt intensief. Je rijdt vaak met een erg hoge hartslag, waardoor dit veel energie vraagt. Naast de goede duur moet je op de rechte stukken power hebben om hard te kunnen rijden, zowel zowel met wind mee als tegen. Het hebben van een stukje snelheid is dus ook handig. En als laatste wordt het verschil in de wedstrijd vaak gemaakt op de technische punten. Je moet dus ook handig zijn in het losse zand en niet bang zijn om in het losse zand een afdaling van de duinen naar beneden te rijden.”

Strandracefiets
Zo’n ander type off-road rijden vraagt ook weer wat anders qua materiaal. “De strandfiets heeft ten opzichte van een mountainbike helemaal geen vering”, legt Tessa het verschil uit. “Daarnaast is de positie hoe je op een strandfiets ook wat anders dan op een mountainbike. Bij het strandracen speelt de aerodynamica een grotere rol dan bij het mountainbiken. Dus op een strandfiets zit je veel dieper dan op een mountainbike. De zitpositie is meer te vergelijken met een racefiets. Je mag bij het strandracen dan ook zelf kiezen of je met een racestuur wilt rijden of met een mountainbike stuur. Daarnaast zitten er in een mountainbike noppenbanden, waar je op het strand rijdt met banden zonder profiel, de slick banden. Zonder de noppen kun je veel makkelijker door het zand rijden. En er zit een groter verzet op een strandfiets, omdat je bij harde wind mee dus hoge snelheden kunt bereiken. De strandfiets is dus eigenlijk een combinatie van een mountainbike en racefiets.”

Rosa van Doorn en Tessa Neefjes bij een trainingsrit afgelopen weekend.

Dat 2020 een bijzonder jaar is, dat is wel een understatement. Nu het einde van het jaar nadert en de wedstrijden die nog verreden konden worden achter de rug zijn, leek het ons leuk om met onze renners terug te kijken. Want corona heeft natuurlijk roet in heel wat eten gegooid, maar heeft het ons misschien ook dingen gebracht? En op welke manier kijken we naar de toekomst? De komende periode komen onze teamleden aan het woord. Te beginnen met Thom Bonder. “Voor mij voelt dit niet als een verloren jaar.”

Met het citaat hierboven geeft Thom iets aan dat bij anderen wellicht niet zo zal leven. “Ik denk dat door veel mountainbikers 2020 een beetje als een verloren jaar wordt beschouwd”, zo deelt hij zijn gedachten. “Voor mij voelt dat dus niet zo. Doordat ik in februari en maart al aardig wat wedstrijden heb gereden en toen het weer mocht ook gelijk weer wedstrijden ben gaan rijden, heb ik dit jaar toch nog iets van 20 wedstrijddagen gehad. In de periode dat er geen wedstrijden waren heb ik ook totaal geen moeite gehad met trainen. Dit blijkt ook wel uit dat ik, waarschijnlijk ergens volgende week, voor het eerst over meer dan 20.000 trainingskilometers in een jaar ga.”

“In de periode dat er geen wedstrijden waren heb ik ook totaal geen moeite gehad met trainen”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Foto: Remco Smits – Thom in actie tijdens het NK in Sittard.

“Lange tijd ging ik er gewoon nog vanuit dat het NK marathon begin april gewoon door zou gaan”

Toch was er ook echt wel een verschil. Een flinke periode met wedstrijden viel immers weg. “In het begin was het inderdaad eerst zaak om doelen te verstellen”, aldus Thom. “Het was eerst niet duidelijk hoe lang dit ging duren. Lange tijd ging ik er bijvoorbeeld gewoon nog vanuit dat het NK marathon begin april gewoon door zou gaan. Toen duidelijk werd dat het veel langer ging duren, heb ik heel even een weekje gas teruggenomen om daarna gewoon weer door te trainen. Ik heb wat langere tochtjes gedaan, welke je normaal niet echt kan doen als je wedstrijden hebt. Tevens deed ik veel woon-werk verkeer met de fiets, omdat ik sinds maart ook vier dagen in de week werk.”

Netto-tijden
De wedstrijden die er wel waren, werden een nieuwe ervaring voor de renners. En dat was in bepaalde gevallen ook wel wennen. “Je moet nu een mondkapje op voor en na de start. Dat was op zich allemaal geen probleem. Wat ik wel als minder, en ook onnodig, heb ervaren is de netto-tijden regel. Hierdoor werd ik bijvoorbeeld in de Veldslag om Norg teruggeplaatst van de tweede naar de vijfde plaats. Het ‘grappige’ was vervolgens dan weer dat ik in de Hondsrug Classic wel weer op netto tijd had gewonnen, maar natuurlijk telde dit daar weer niet, hahaha.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Foto: Thom voor de start in de Rothaus Bike Giro, met een mondkapje, volgens de Corona protocollen.

Een bijzondere ervaring was het voor Thom dus wel. Zeker niet alles was echter negatief. De manier van trainen bijvoorbeeld, zoals hij eerder al schetste. Er viel Thom echter nog meer op. “Een positief punt is toch wel dat ik gezien heb dat je al het reizen voor wedstrijden en de wedstrijden op zich niet voor lief moet nemen. Ik heb dit seizoen, na de eerste corona wave, toch wel meer genoten van de wedstrijden die ik toen gereden heb. Ook omdat het toen lang geleden was dat we nog in actie kwamen.”

“Ik heb dit seizoen, na de eerste corona wave, toch wel meer genoten van de wedstrijden die ik toen gereden heb”

Richting Europese top
Over in actie komen gesproken; hoe gaat de komende tijd eruit zien? “Deze periode is er voor mij eigenlijk elk jaar één zonder wedstrijden, dus daar heb ik geen problemen mee. Ik werk weer toe naar maart en hoop dat we dan weer normaal wedstrijden kunnen rijden. Op het moment kom ik met werk en sport eerder tijd tekort dan dat ik te veel tijd heb, dus ik kom deze periode zonder moeite door. In 2021 wil ik mijn huidige groei curve doorzetten. Ik hoop in de nationale marathon wedstrijden dan minimaal mee te doen voor de winst en weer een stukje dichter richting de Europese top te ‘klimmen’.”

Foto: Thom in februari, voor de corona uitbraak, in actie in de Algarve.

Het Giant Liv Benelux Off-road Team heeft zich versterkt met Tessa Neefjes. De voormalig Nederlands kampioene wielrennen bij de elite vrouwen zonder contract heeft ook ambities op het strand en in het veldrijden. Als strandracer won ze Egmond-Pier-Egmond eerder dit jaar en werd ze in 2019 derde op het EK strandrace. De 23-jarige Neefjes, die woonachtig is in Wervershoof, is ook ambassadeur van Salomo Bikes in Medemblik. Zij zijn verdeler van Giant en het vrouwenmerk Liv.

Voor het Giant Liv Benelux Off-road Team is het strandracen een vrij onbeschreven blad waarin het beperkt actief is. De ambitie van Neefjes sluit echter mooi aan bij de doelstelling om op meerdere off-road gebieden actief te zijn. Een mooie match dus. “Ik heb al een aantal keren mee mogen trainen met het team en ben in augustus ook al als gastrenster mee geweest naar de Rothaus Bike Giro”, aldus Neefjes. “Dat was al een zeer leuke kennismaking. Fietsen is voor mij echt mijn passie en ik wil mee heel graag verder ontwikkelen. Daarbij vind ik het leuk om meerdere disciplines te doen. Ik ben erg blij dat ik bij dit team daarin de kans krijg en geholpen word.”

Ontwikkelen
Neefjes wordt naast Larissa Hartog, Monique Zeldenrust en Rosa van Doorn de vierde vrouw bij het Giant Liv Benelux Off-road team. “We vinden het leuk om Tessa te ondersteunen als het om de strandraces gaat, maar kijken juist ook naar de anderen dingen die ze wil”, zegt Jan Weevers, die verantwoordelijk is voor het Giant Liv Benelux Offroad Team. “Tessa hoopt zich namelijk naast het wegwielrennen ook op de crossfiets en mountainbike verder te ontwikkelen. Daar willen wij haar graag verder mee helpen. We weten inmiddels al dat ze heel goed in ons team past en gaan samen werken aan een mooie toekomst.”


Foto: Tessa Neefjes samen met Gerlof van Jaarsveld van Salomo Bikes

Bij het Giant Liv Benelux Off-road Team zitten we niet stil. Ook zeker niet in een tijd waarin het aantal wedstrijden laag is door de coronacrisis. Deze periode biedt ook weer mogelijkheden om als renner in jezelf te investeren. Door middel van het uitvoeren van je ‘normale’ trainingen, maar ook door te werken aan bepaalde specifieke aspecten. Zo werken we onder meer vaker aan onze techniek, waarbij Rosa, Monique en Larissa onlangs bijvoorbeeld op pad waren met Michael Lemmens.

Mikey, zoals hij genoemd wordt, werkte met onze meiden een training af in Aken. Daarbij was Irmo Keizer ook aanwezig. Hij maakte een artikel voor Mountain Bike Plus en tevens een mooie fotoreportage. Waar het artikel via de link hiervoor te lezen is, delen we ook graag een aantal van de door Irmo gemaakte foto’s. Rosa vertelt ons daarbij wat meer over wat er tijdens de techniektrainingen gedaan wordt en wat de waarde ervan is. Duidelijk is wel dat het niet alleen om de trainingen zelf gaat; “Het is vooral belangrijk om de tips mee te nemen en er zelf mee verder te oefenen.”

“Het gaat beter door naar elkaar te kijken en van elkaar te leren”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Larissa Hartog

In Aken trainden de rensters onder meer met een dropper post, een in hoogte verstelbare zadelpen, en droegen ze beschermende kleding. “We begonnen klein en breidden de oefeningen steeds meer uit”, zo kijkt Rosa terug op de dag. “Als eerste oefening werd er bijvoorbeeld een parcours uitgezet, waarbij wij als drietal de lijnen mochten gaan rijden. Het was een klein parcours met een korte afdaling en een klim met veel scherpe bochten.”

“Het was eigenlijk een basisoefening, maar alleen al van die tips heb ik die dag heel veel geleerd”

Videobeelden
Het analyseren van de uitvoering van de oefeningen is iets dat tijdens de specifieke techniektrainingen heel belangrijk is. “Mikey maakt heel veel gebruik van videobeelden. Zo kun je zelf zien hoe je de oefeningen uitvoert. Dat was eigenlijk een basisoefening, maar alleen al van die tips heb ik die dag heel veel geleerd. We zien vervolgens ook aan de slag gegaan met het rijden van heel veel drops en sprongen. Dat ging Larissa super goed af. ‘De fiets bij een drop-off zo snel mogelijk aan de grond zetten’, was wel de tip van de dag.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

“Ik kon een scherpe bocht wel halen, terwijl veel mannen er moesten afstappen”

Effect in wedstrijden
Op een trainingsdag worden door de rensters veel stappen gezet. “Elke keer merk je dat het beter gaat”, vertelt Rosa. “Dat komt ook echt doordat we naar elkaar kijken en van elkaar leren.” Maar ook buiten de trainingen om, hebben die techniektrainingen hun effect. “Zo kon ik tijdens de marathon in Neustadt met de juiste houding een scherpe bocht wel halen, terwijl veel mannen er moesten afstappen. Je merkt tijdens wedstrijden dat het van belang is om dit soort dingen geoefend te hebben, zodat je een inschatting kan maken. Bijvoorbeeld met welke snelheid je een drop moet rijden. Iets dat ik altijd wel lastig vond, ook al ben ik niet zo snel bang.”

Monique Zeldenrust

Rosa van Doorn

De Hondsrug Classic is bij de vrouwen zondag gewonnen door Monique Zeldenrust. Op ’t Nije Hemelrijk bij Gasselte, kwam de Giant Liv Benelux Off-Road Team renster na een lange aanval solo aan bij de eindstreep. Rosa van Doorn liet haar talent zien, door als vijfde te finishen. Bij de mannen was het team ook dichtbij de winst. Een kopgroep van zes renners sprintte er om de winst, waarbij Thom Bonder tweede werd en Gerben Mos als zesde finishte. Bas Peters kwam als dertiende over de streep.

“Door de regenval van afgelopen nacht lag het parcours er aardig zwaar bij”, kijkt Monique terug op de wedstrijd waarin ze knap naar de winst reed. “Bij de start had ik even nodig om het juiste ritme te vinden. Na tien kilometer wist ik echter de koppositie over te nemen en op het strandstuk een gaatje te slaan. Door af en toe aan te sluiten bij achter ons gestarte master rijders, die voorbij kwamen, kon ik mijn voorsprong verder uitbreiden en wist ik na dik twee uur als eerste te finishen.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Thom reed weer min of meer een thuiswedstrijd. “De Hondsrug Classic is een half uur fietsen vanaf mijn huis, dus het is wel een soort van thuisparcours ja. Ik stond daarbij vandaag met vertrouwen aan de start. De eerste lus werd er erg hard gereden en waren we gelijk met zes man weg. Helaas kon Bas de aansluiting net niet maken, maar Gerben gelukkig wel. Helaas reed ik in die eerste lus wel mijn schoen kapot en die zat daardoor niet meer goed vast.”

Zand
Monique reed zoals ze al zei weg op het zand en daar lagen ook bij de mannen mogelijkheden. “Vooral op de stukken zand rondom het start/finish terrein kon er wat verschil worden gemaakt”, aldus Thom “Ik ben alleen niet goed in die stukken. Door er voorin aan te beginnen gaf dit echter niet teveel problemen. Uiteindelijk werd het een eindsprint, die Rick Ottema vroeg aan ging. Ik zat in zij=n wiel en ging net iets te vroeg over hem heen, waardoor Erik Groen nog net over mij heen kon komen. De kapotte schoen hielp hierin ook niet mee. Positief is wel dat de vorm goed is. Hopelijk kunnen we de marathon in Oldebroek en het NK marathon op 8 november nog rijden.”