Toen Rosa van Doorn in 2001 net geboren was, haalde Bas Peters in Groesbeek zijn eerste NK medaille binnen bij de elite mannen. Zondag stonden ze, als teamgenoten van het Giant Liv Benelux Off-road Team, allebei op het podium bij de Nederlandse kampioenschappen. In ‘zijn’ Sittard wist Bas het brons te grijpen bij de elite mannen, Rosa reed naar dezelfde kleur medaille in de belofte vrouwen wedstrijd. “Ik ben er erg blij mee”, aldus Bas.

Milan Vader werd op het Watersely park Nederlands kampioen bij de elite mannen, voor David Nordemann. “Ik was er vooraf al vanuit gegaan dat de eerste twee plekken normaal gesproken voor hen zouden zijn”, kijkt Bas realistisch terug. “Voor de derde plek kon het een mooie strijd worden tussen een aantal renners. Dit was met een na de start ook al wel duidelijk en ik ben dan ook vol voor die derde plek gegaan.”

Waar de twee eerste renners elkaar bevochten, was de wedstrijd daarachter eerst spannend, maar liet Bas zijn sterke benen ook al snel zien. “Ik voelde dat ik goed mee kon komen. In de derde ronde heb ik een versnelling geplaatst en dat was meteen de goede, want ik reed alleen weg. Daarna kon ik goed een mooi hoog tempo blijven rijden, tot en met de laatste ronde. Dat resulteerde in een mooie derde plek. Erg leuk dat het 20 jaar na mijn eerste medaille in Sittard nog steeds lukt.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Ook Rosa kon na afloop op een flinke glimlach op haar gezicht tonen. “Voor mij was de tweede keer dat ik deel heb genomen aan het NK XCO in Watersley”, vertelt ze. “Dit jaar heb ik specifieker getraind richting het NK om het doel, een podiumplaats bij de belofte, te behalen. Ik heb meerdere keren het parcours verkend en veel trainingen gebaseerd op de wedstrijd. De start ging razendsnel een startklim op, waarna ik als vijfde de rockgarden af reed. Al gauw merkte ik dat ik mijn eigen tempo moest rijden en na de eerste ronde lag op de derde plaats. In de verzorgingsplaats riep ik naar mijn vader; ‘het gaat best lekker’. De andere verzorgers bij de technical zone moesten hard lachen om mijn opmerking.”

Vijftien seconden
Terwijl Puck Pieterse afstand nam en naar de zege reed, had Rosa nog alle kans op een medaille, ook op het zilver. “Hannah van Boven, oud renster van het Giant Liv Benelux Off-road Team, reed een sterke race en was continu in mijn zicht. Het gat van vijftien seconden bleef alle rondes ongeveer gelijk. Soms liep ik op haar in, maar door een paar kleine foutjes op de steile klimmen van Watersley liep ze weer uit. De laatste ronde heb ik geprobeerd om de battle aan te gaan, maar helaas lukte dit niet en kwam ik op veertien seconden achter haar over de finish. Met een glimlach behaalde ik een derde plaats op het NK. Ik heb onwijs veel geleerd van de afgelopen tijd en kijk heel erg uit naar de volgende XCO wedstrijden.”

De Veldslag om Norg is voor het Giant Liv Benelux Off-road Team zaterdag een wedstrijd met twee gezichten gebleken. Bij de vrouwen was de marathon uiterst succesvol. Tessa Neefjes won en ploeggenote Rosa van Doorn werd tweede, terwijl Monique Zeldenrust ook nog een mooie vijfde plaats uit het vuur sleepte. Bij de mannen werd gastrenner Thijs Zonneveld derde, maar graag Gerben Mos na pech naast het podium, terwijl Thom Bonder de finish niet eens kon halen door een gebroken ketting.

Tessa won dus, maar daar ging nog wel een heel verhaal aan vooraf. Zo vertelde ze in de vooruitblik al dat ze afgelopen week ziek was. “Eigenlijk ging mijn race niet echt top”, vertelt ze dan ook. “De benen waren echt slecht, ik denk doordat ik van de week ziek was. Vanaf de start was het dan ook meteen afzien. Normaal trap ik lekker licht, maar ik merkte nu dat ik best zwaar trapte. Daardoor kon ik niet echt lekker versnellen. Ik werd al snel ingehaald door Rosa en Rozanne Slik. Zij waren vooruit en ik zat in een groep met mannen waarin ik mijn eigen tempo heb gereden. De derde plek leek het hoogst haalbare. Naarmate de wedstrijd vorderde kwam ik er een beetje in, maar ik heb nooit echt het lekkere gevoel gevonden. De hele race heb ik op karakter doorgereden. Stof happen in Norg.”

Maar Tessa won toch? Ja zeker! “Richting het einde zag ik Rozanne in een groepje voor me. Ik draaide nog lekker mee met de mannen en we zijn er naartoe gereden, waarna zij er ook af moest bij ons groepje. Met tien kilometer te gaan zag ik vervolgens plots ook Rosa rijden. Bij een bagger stukje haalde ik haar in en viel onze groep uit elkaar. Het laatste stuk was een singletrack richting Norg. Dat ging wel redelijk, waarna ik alleen aankwam bij de finish. Het was helemaal top om het zo af te sluiten. Dit was mijn eerste mountainbike overwinning en ook nog eens eerste en tweede. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Met slechte benen winnen is ook leuk. W hebben het gevierd met een appeltaartje, dus het was wel een top dagje zo!”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Tessa in actie

Op de tweede plaats bij de vrouwen kwam Rosa over de finish. “De Veldslag om Norg was een echte veldslag”, kijkt ze terug. “Het beloofde een snelle wedstrijd te worden over de vlakke en rechte wegen rond Norg. Vooraf aan de wedstrijd had ik mij voorgenomen om te doseren en zoveel mogelijk in de wielen te rijden.” Dat plan kon al snel overboord, want gedoseerd rijden zat er niet echt in. “In tegenstelling… het begon al bij de start. Bij de start stond ik achter de concurrenten opgesteld, ook Tessa reed een paar seconden voor de start naar de eerste rensters. Het startsignaal klonk en na zeven kilometer kon ik gelukkig de aansluiting maken naar een groep mannen, met daarin de eerste twee rensters. Ik was ontzettend blij dat ik überhaupt terugkwam.”

Niet geschoten is altijd mis
Maar Rosa reed naar de leiding. “Na het terugkomen ging het lekker en ik kwam na twaalf kilometer aan te leiding te liggen na een zandpassage. Kop over kop zat ik in een groep van vier mannen. Het tempo van de mannen lag boven mijn tempo, maar niet geschoten is altijd mis. Na elke bocht moesten we aanzetten en doortrekken over de vlakke wegen. Later in de wedstrijd kwam ik soms alleen te rijden. Vijftien kilometer voor finish begon ik vlekken te zien en heel even later viel het zicht van mijn rechteroog compleet weg, tot twee uur na de finish. Ik heb dit één keer eerder gehad, maar de oorzaak weet ik niet.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Vervolgens ging het voor het groepje van Rosa ook nog mis op de route. “Nadat wij op het parcours verkeerd waren gereden, sloot de achterliggen de groep met teamgenote Tessa bij ons aan. Bij de laatste 10 kilometer wilde ik als eerste de singletrack op rijden, maar mijn lichaam ging niet meer. Uiteindelijk heb ik dus een tweede plaats behaald en hadden we twee podiumplaatsen op de eerste Nederlandse marathon van het jaar! Volgende week sta ik weer aan de start van een compleet andere wedstrijd, namelijk het NK XCO op Watersley.”

Noodgedwongen rijden voor plek vier
Bij de mannen moest Thom, die in de afgelopen drie edities telkens tweede werd, de strijd halverwege staken na een kettingbreuk. Gerben Mos, die net als Thom in Drenthe een thuiswedstrijd reed, had ook al geen geluk. “Ik zat mee in de kopgroep ongeveer twaalf man”, vertelt hij. “We reden na vijf kilometer al weg. Rijdend op de tweede positie knalde mijn ketting eraf. Dat is iets dat nooit gebeurt, maar nu plots wel. Het was volle bak koers. Er vielen wat jongens weg uit de kopgroep. Die pikten bij mij aan en we werkten goed samen, maar ik zelf was gewoon niet goed genoeg om het gat te dichten. Uiteindelijk was er in de kopgroep van alles gebeurd met nog twintig kilometer te gaan. Wij waren met zijn drieën en reden voor plek vier. In de laatste vijf kilometer reed ik weg bij de andere twee en werd ik dus vierde.”

Thijs Zonneveld in actie

Na afloop kon er gelachen worden. V.l.n.r. Jan Weevers, Thom Bonder, Monique Zeldenrust, Rosa van Doorn en Tessa Neefjes.

Foto’s: Christiaan Wagner

Zaterdag keert het Giant Liv Benelux Off-road Team terug naar Drenthe. Exact twee maanden na de Bartje 200, staat nu de Veldslag om Norg. Ons team heeft meerdere ijzers in het vuur, waaronder ‘de Joop Zoetemelk van de Veldslag om Norg’, Thom Bonder. Na drie keer tweede te zijn geworden in de afgelopen edities, hoopt hij ditmaal op het hoogste deel van het podium te mogen staan. Gerben Mos en gastrenner Thijs Zonneveld starten ook bij de mannen, Rosa van Doorn, Monique Zeldenrust en Tessa Neefjes bij de vrouwen.

Twee keer over werd Thom door Robbert de Nijs verslagen in de sprint om de zege. Bij de vorige editie was het Jasper Ockeloen die hem te snel af was. Nu hoopt hij dus op meer, maar de Drentse thuisrijder weet ook als geen ander dat dat nog niet zomaar gedaan is. “Er staat altijd wel een handvol goede rijders aan de start”, zo schetst hij.”Gerben en ik behoren daartoe, maar ook Laurens ten Dam, Jasper Ockeloen, Tim Smeege zijn er dus en Thijs die bij ons meerijdt. Daarnaast zijn er altijd nog wel wat outsiders en bij een wedstrijd als deze kunnen wegrenners ook vaak lang mee.”

Met dat laatste snijdt Thom het feit al aan dat je niet perse op de mountainbike hoeft te rijden. “In de Veldslag maakt het niet uit op welke fiets je start. Het kan ook een crossfiets, strandfiets of gravelbike zijn. Maar in het verleden is dat niet echt veel gedaan, sowieso niet voorin, en ik ga het ook niet doen. Ik ben niet gewend aan zo’n fiets en daarbij worden de verschillen meestal niet gemaakt op een punt waar je voordeel hebt met zo’n fiets. Op de rechte stukken zal het lastig zijn om weg te rijden. Het verschil wordt meestal gemaakt op de Weperbult, zo’n 25 kilometer voor de finish, of in de stukjes bos die er zijn.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

De eerste groep in de Veldslag om Norg in 2019, met Thom in tweede positie

In totaal moet er 100 kilometer afgelegd worden in de marathon. Thom kent de regio, maar bereidde zich nog wel extra voor. “Afgelopen woensdag heb ik de eerste 60 kilometer van de route gereden. In de eerste 50 kilometer gaat het min of meer alleen maar rechtdoor. Ik verwacht dan ook dat er lange tijd een vrij grote eerste groep zal zijn. Meestal houden de beste renners zich dan nog wat gedeisd en vaak zie je dat de mensen die later niet mee kunnen het werk doen. De eerste 25 kilometer zal het ook wel wat meer dringen zijn, zoals op de weg. Ik vind het wel fijn als we dan op een gegeven moment met een groepje weg zouden zijn.”

Vooraan zitten
De parcourskennis komt zeker van pas. “Je moet zorgen dat als de singletracks komen, je vooraan zit. Dan is het net als in een criterium. Als je daar voorin zit, hoef je niet steeds te remmen. De meeste renners hebben niet dusdanige parcourskennis dat ze weten waar ze vooraan moeten zitten. Ik denk dat ik daar wel iets voordeel van heb. Maar het hele parcours is best snel en dan zitten in de laatste 50 kilometer alle singletracks. Dat ligt me op zich wel goed. Vooraf zou ik zeggen dat ik alleen tevreden ben met een eerste plaats, maar het kan zijn dat het koersverloop zo is, dat ik er ook blij mee kan zijn als het wat anders is.  Echter, in principe is het enige dat telt de eerste plaats.”

Voor Tessa wordt het haar eerste deelname aan de Veldslag om Norg. “Vorig jaar wilde ik hem ook rijden, maar toen was ik er te laat bij en zat de wedstrijd al helemaal vol”, vertelt ze. Ditmaal treft Tessa een editie onder vrij warme omstandigheden. “Daar ben ik wel blij mee, want tot nu toe heb ik dit seizoen bijna alle wedstrijden in de regen gereden. Dit is dus ook wel een keer lekker. En ik vind het ook zeker niet erg als het warm is.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Tessa Neefjes

Modder of geen modder
Hoewel ze de route nog niet kent, verwacht Tessa net als Thom dat het rap zal gaan. “Ja, ik denk dat het een snelle race wordt. Deze vrijdagmiddag ga ik het laatste deel van het parcours verkennen. Ik hoorde al dat er veel gravelpaden op de route liggen en hoorde dat het een beetje een racebaan is. Van de andere kant zag ik ook dat er afgelopen week nog modder lag en dat kan in het bos best lang blijven liggen. Van de andere kant zullen de gravelstroken droog zijn. Ik verwacht zeker een hoog gemiddelde in de eerste uren.”

Wat daarbij ook van belang is, is dat de wedstrijdrensters in de eerste wave van start gaan, samen met de snelle mannen. “Dat was in de Bartje 200 ook zo. Het is even afwachten hoe ze het precies doen. We hebben al eens gehad dat we echt met de vrouwen bij elkaar werden gezet, maar ook dat het allemaal door elkaar stond. Je moet in ieder geval goed opletten en in de gaten houden wie er qua concurrenten nog bij zitten. Van de andere kant is ook gewoon zo lang mogelijk de snelle mannen volgen en dan hopen dat je goed zit.”

Extra cadeau
Tessa hoopt op een goede dag. “Ik keek al wel echt uit naar deze wedstrijd, want ik denk dat het parcours me ligt. Daarbij heb ik een goed trainingskamp gehad en won ik in de Ardennen de cyclosportief Vélomédiane Claudy Criquiélion. Dat gaf dus vertrouwen, maar daarna ben ik helaas de hele week ziek geweest. Gisteren voelde ik me echter weer een stuk beter en vandaag ga ik de eerste keer weer echt fietsen. Mijn doel voor zaterdag is om voor de winst te gaan, maar ik zal moeten zien hoe het in de wedstrijd is. Deelname voelt voor mij als een extra cadeau, want ik was al bang dat ik niet kon starten.”

Drie van onze mountainbikers reden in het afgelopen weekend weer een meerdaagse wedstrijd. In de Mountainbike van Vlaanderen kwamen Gerben Mos en Thom Bonder solo in actie. Rosa van Doorn reed de wedstrijd in duovorm met Dirkje Cox. Het werd een succesvol weekend. Rosa won met haar gelegenheidspartner het klassement én was individueel de beste in het bergklassement, terwijl Thom als derde eindigde in het individuele klassement en het bergklassement. Gerben eindigde op een mooie zesde plaats.

“De Mountainbike van Vlaanderen was dit jaar mijn derde meerdaagse wedstrijd”, vertelt Rosa. “Ditmaal reed ik in een duovorm met Dirkje Cox. Normaal gesproken zijn wij elkaars concurrenten bij XCO wedstrijden, maar tijdens de Mountainbike van Vlaanderen wisselden wij elkaar af in een estafette. De kortere inspanningen van de estafette waren een betere voorbereiding op de wedstrijden die nog komen gaan.”

Naast dat het een estafette was, had de wedstrijd sowieso een wat andere vorm. “De eerste dag was een mooie opwarmer. Wij moesten gezamenlijk drie korte segmenten van 5 tot 10 minuten afleggen, verdeeld over 40 kilometer. Een parcours wat voor cross country renners in het voordeel kan liggen. De segmenten gingen ons goed af en we konden elkaar goed motiveren om net een tandje harder te gaan. De pittige inspanningen eindigden bovenop de klim.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Rosa in actie

Ook Thom maakte kennis met die manier van rijden. “De eerste twee segmenten gingen goed”, zo kijkt hij terug. “Maar bij de derde reed ik verkeerd. Later werd de derde echter geschrapt, omdat meer mensen verkeerd waren gereden en de tijdregistratie ook niet goed had gewerkt. Ik had een gedeelde derde tijd.” Kortom, ook Thom zat er vanaf de start goed in.

Zware tweede dag
“Op de tweede dag moest ieder een ronde van 56 kilometer met 1250 hoogtemeters afleggen”, vertelt Rosa verder. “Ik begon de wedstrijd met een extra startlus. De etappe begon met een harde start tussen het mannenveld van de duo’s. Na deze inspanning, kon ik snel een lekker ritme pakken en merkte ik dat de klimmen mij lagen. De korte klimmen maakte de afstand zwaarder dan verwacht. Na mijn finish was het de beurt aan Dirkje, die ook een erg sterke ronde reed.”

Voor Thom was de tweede dag zijn beste; “Met 115 kilometer was het de langste en zwaarste rit. Ik zat de hele tijd goed voorin en na 40 kilometer spatte alles uit elkaar. Net daarvoor had ik een fout gemaakt en daardoor moest ik een gat dichtrijden op drie koplopers. Daar kwam ik bij. Er moest er één lossen, waarna we met drie overbleven. Dat bleef zo tot negentig kilometer. Toen reed de nummer één weg. Tot een paar kilometer voor de finish reed ik met die andere jongen, maar toen was het voor mij wel klaar. Ik had dus een podiumplaats en daar was ik wel tevreden mee. Met een goed gevoel ging ik richting de derde etappe.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Het podium bij de mannen, met Thom als derde

Glibberen en glijden
Op zondag kregen de renners echter een heel ander soort dag dan ze gehoopt hadden. “Op de avond na de tweede etappe viel er heel veel regen”, legt Thom uit. “Niet normaal hoeveel modder er lag. Daar werd het ook gevaarlijk door, met name in een aantal afdalingen. Er zijn ook een heel aantal deelnemers uitgestapt, omdat ze het te gevaarlijk vonden. Ik heb minder risico proberen te nemen, maar ondanks dat ben ik toch nog een paar keren onderuit gegaan. Met mijn achterderailleur kon ik niet goed schakelen. Ik kwam nog wel als zesde binnen en kon daardoor de derde plaats in het klassement behouden. Ook weer ik derde in het bergklassement. Al met al was het een leuk weekend.”

Natuurlijk kreeg ook Rosa met het flink verregende parcours te maken; “Het parcours was veranderd in een modderbad. Op zaterdag hebben wij nog getwijfeld aan onze bandenkeuze, maar uiteindelijk had ik besloten om minder druk in de banden te doen. In de estafette reed ieder één ronde apart en één samen. Onderweg heb ik soms erg gelachen door al het glibberen en glijden. Ook bij het klimmen was het belangrijk om de balans te bewaren, zodat je zo min mogelijk hoefde af te stappen. In het begin moest ik erg wennen aan de modder, maar ik kreeg steeds meer vertrouwen en kon steeds meer plekken opschuiven tussen de mannen.”

Met veel plezier keek Rosa dan ook terug op drie dagen koersen. “Het was een erg gevarieerde meerdaagse en we zijn weer een ervaring rijker. In het eindklassement zijn wij als zevende geëindigd tussen alle duo’s. Dus inclusief de mannen-, masters- en mixduo’s. Daarnaast was ik individueel eerste in het BeMC bergklassement en Dirkje behaalde een derde plaats tussen de Belgen.”

Rosa als winnares van het bergklassement, met Dirkje Cox op plaats drie

In Duitsland reden vijf renners van het Giant Liv Benelux Off-road Team van donderdag tot en met zondag de Rothaus Bike Giro. Monique Zeldenrust, Tessa Neefjes en Rosa van Doorn reden die vierdaagse wedstrijd bij de elite vrouwen, Bas Peters en Thom Bonder bij de elite mannen. In het eindklassement eindigde Rosa als vijfde, Tessa als negende en Monique als tiende. Thom werd tweeëntwintigste en Bas, na flink tijdverlies door een lekke band in de derde rit, uiteindelijk nog dertigste. Daarnaast kwamen er weer mooie verhalen mee naar Nederland. Rosa en Monique deden voor ons verslag.

“De deelname aan Rothaus Bike Giro was voor mij de tweede keer”, vertelt Rosa (foto boven). “Vorig jaar was het mijn allereerste meerdaagse marathon en ik was direct enthousiast. Het programma was vier dagen van gemiddeld 65 kilometers en 1800 hoogtemeters per dag. Het verschil ten opzicht van vorig jaar waren de weersomstandigheden. Vrijwel elke rit hadden we regen, maar dit maakte de afdalingen juist een stuk leuker.”

Rosa zat er vanaf het begin lekker in. “Mijn race ben ik gestart met een goed gevoel. Ik eindigde op een vierde plek. Tijdens de tweede etappe ben ik iets te enthousiast gestart en was na drie uur de tank leeg. De derde etappe wilde daarom wat meer gedoseerd rijden. Samen met de nummer zes heb ik een toffe battle gereden en we konden elkaar goed laten afzien op de klim. Op het juiste moment kon ik zeven kilometer voor de finish weg komen en ik kon de voorsprong op haar behouden.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Bas Peters

Na een vierde en zesde plaats, reed Rosa in de laatste twee ritten uiteindelijk twee keer naar de vijfde plek. “Bij de laatste etappe stond ik nog redelijk fris aan de start. Het was een onrustige start, aangezien we met alle dames over gravel moesten afdalen. Bij de klim viel de groep vaak uit elkaar. Op de laatste klim van twaalf kilometer zag ik de Zuid-Afrikaanse Robyn de Groot rijden. Hoewel het voor het eindklassement niet veel uit maakte, heb ik een mooie laatste etappe kunnen rijden. Ik heb onwijs genoten van de mooie etappes, gezellige sfeer en goede verzorging van deze week, daarnaast was het een mooie opbouw voor de wedstrijden die nog komen gaan. Ik heb mijn doel behaald; op naar de volgende race!”

Anderhalve seconde
Tessa en Monique maakten er een onderling gevecht van. Een heel spannende zelfs. Na ruim veertien uren op de fiets, was het verschil tussen hen slechts anderhalve seconde. Monique kijkt terug op hoe zij de Rothaus Bike Giro daarbij beloofde. “De omstandigheden waren wel even anders dan vorig jaar. Toen hadden we de eerste dagen 30 graden, nu soms maar 10 en regen. Het parcours en met name de singletrack afdalingen werden daardoor wel een stuk uitdagender, wat het wel leuker maakte.”

“De eerste dag was voor mij met name het klimmen even inkomen. Toch ging het best aardig en wist ik de eerste etappe met een tiende plaats af te sluiten. De stortbui halverwege en het korte herstel (de eerste etappe was in de middag en de 2e etappe 10.00 uur in de ochtend) zorgden ervoor dat mijn benen er in de tweede etappe nog niet klaar voor waren. Op de langste etappe van deze meerdaagse verloor ik daardoor aardig wat tijd op m’n naaste concurrenten. Ik kwam als twaalfde over de finish. Door niet teveel te forceren hoopte ik de volgende dag beter voor de dag te komen. En dat bleek te werken.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Monique Zeldenrust

Die rit reed Monique naar haar beste dagklassering, tiende, net als in de eerste etappe. “Op zaterdag kon ik gelijk met de start met de eerste dames mee. Na zo’n vijftien kilometer op de eerste echte klim was het zaak om mijn eigen tempo te zoeken. Het was een mooie battle met Tessa, waarbij zij elke keer in de klim wegreed en ik in de afdaling weer aansloot. Uiteindelijk verloor ik op de laatste paar kilometers nog een paar minuten, maar ik sloot de rit wel af met een stuk beter gevoel dan de dagen ervoor. Na drie etappes stond ik in het eindklassement op negen en Tessa op tien, met een verschil van 2.15 minuut. Achter ons stonden nog twee dames op een aantal minuten. Voor het klassement zou het dus nog een mooie battle worden.”

De laatste dag
Die battle kwam er! “In de slotrit zat ik er gelijk bij de start weer goed bij. Na een kilometer of zeven a acht moest ik toch even passen en de voorste meiden laten gaan. Door even een stukje eigen tempo te rijden, kon ik weer wat op adem komen en een goed tempo op de klimmen rijden. In de afdaling voor de laatste klim zag ik Tessa rijden, maar vlak voordat ik kon aansluiten reed ik lek. Een spijker in mijn band. Een patroon erin en zien bij de volgende post te komen. Deze was gelukkig zo’n anderhalve kilometer verderop. Daar stond mijn band al weer aardig zacht, dus die heb ik even opgepompt en het leek erop dat hij heel bleef. Ik heb erop gegokt dat de latex z’n werk zou doen.”

Het werd vervolgens dus erg spannend in het slot van de rit. “De laatste klim van twaalf kilometer ben ik zo hard mogelijk opgereden, om met voorsprong boven te komen op de nummers elf en twaalf in het klassement, mocht het nodig zijn mijn band nog op te pompen voor de laatste afdaling naar de finish. Deze bleek nog hard genoeg, dus zonder al te veel risico ben ik naar beneden gereden. Daar bleek het verschil met Tessa na dik veertien uur fietsen slechts anderhalve seconden in het voordeel van Tessa. Hoe spannend wil je het hebben, haha. Uiteindelijk had ik de laatste twee dagen weer een goed gevoel en ben ik dik tevreden naar huis gegaan. Mooi dat we met drie dames in de top-10 zijn geëindigd.”

Tessa Neefjes

Thom Bonder

Foto’s: Sebastian Schnitzer

Vanaf komende donderdag tot en met zondag staat er weer een meerdaagse wedstrijd op de planning voor het Giant Liv Benelux Off-road Team. In Duitsland wordt dan de Rothaus Bike Giro verreden. Bas Peters, Monique Zeldenrust, Rosa van Doorn, Thom Bonder en Tessa Neefjes staan er allen aan de start. In vier dagen tijd moeten zij zo’n 255 wedstrijdkilometers afleggen en daarbij ruim 7100 hoogtemeters overwinnen. Kortom; het wordt flink afzien.

Thom weet al als geen ander wat hij de komende week kan verwachten. “Het wordt voor mij al de zesde keer dat ik meedoe aan de Rothaus Bike Giro”, zo vertelt hij. “Ik weet ondertussen dus exact wat me te wachten staat. Etappekoersen racen vind ik eigenlijk het leukste om te doen en het voordeel van deze race is dat alles redelijk dicht bij elkaar start, waardoor je niet uit je tas hoeft te leven. Ik heb er super veel zin in en hoop een goede klassering te rijden, in een normaal gesproken sterk internationaal startveld!”

Zondag had Thom al een mooie generale repetitie. In de Trail Giro in Neustadt an der Weinstrasse werd hij zevende. “Deze wedstrijd lag mooi op de weg richting Rothaus en heb ik even mee gepakt. Dit vind ik persoonlijk de mooiste Duitse marathon die je kan rijden. Ik voelde me deze week helaas niet 100%, dus het was even kijken hoe het zou gaan. Bij de start ging het behoorlijk hard en moest ik een groep van tien man helaas laten gaan. Op het eind heb ik wel een mooi tempo kunnen rijden. Het was sowieso een goede voorbereidingskoers voor Rothaus.”

Bijna compleet
Ook Tessa kijkt uit naar de vierdaagse wedstrijd. “Ik vind het vooral erg leuk dat het nu vier dagen is en niet een eendaagse. Aan het einde van een meerdaagse gaat het bij mij meestal beter, dus kan ik er mooi inkomen. Helemaal leuk dat we dit keer bijna helemaal compleet zijn met het team! Vorig jaar was dit mijn eerste marathon wedstrijd ooit, dus het parcours is inmiddels deels bekend. Wel zitten er een aantal hele nieuwe delen in. Het was vorig jaar al erg mooi, dus het gaat weer een mooie meerdaagse worden!”

Op de website rothaus-bike-giro.de is alle informatie over de Rothaus Bike Giro te vinden. De organisatie zal er tijdens de wedstrijd ook live-timing bijhouden.

Waar een groot deel van het team zondag de Bartje 200 reed, zocht Rosa van Doorn het wat verderop. Zij ging Duitsland in om deel te nemen aan de Erbeskopf Bike Marathon in Thalfang, een 71 kilometer lange marathon met 1750 hoogtemeters. Dat deed ze met succes. Rosa won de wedstrijd namelijk! En dan te bedenken dat de deelname ‘last minute’ was. “Vrijdagmiddag kwam ik op een spontaan idee om aan de wedstrijd deel te nemen.”

De plannen die Rosa eigenlijk had waren namelijk anders. “In eerste instantie wilde ik mijn teamgenoten als supporter bijstaan tijdens de Bartje 200”, vertelt ze daarover. “Maar vanwege de coronamaatregelen was dat niet mogelijk. Zondagochtend ben ik daarom samen met mijn vader om 5.00 uur in de auto gestapt naar Thalfang. Na ruim drie uur rijden kwamen we aan in de prachtige heuvels, waar we gezamenlijk met alle vrouwen van start gingen.”

Waar het in Drenthe lange tijd droog was, was dat in Duitsland wel anders. “Het was een regenachtige dag en het parcours werd spekglad. Bij de afdalingen met boomwortels moest je goed je concentratie houden. Al gauw kwamen we in een kopgroep terecht met vier rensters, met daarbij onder meer de Duitse Stefanie Dohrn. Zij eindigde vorig jaar als zesde op het WK marathon en behaalde al twee keer de winst bij de TransAlp.”

Solo naar de finish
Het werd een mooie strijd. “We hielden elkaar goed in gaten, waardoor wegrijden op de gravelstroken lastig werd. Toch probeerde iedereen tactisch te rijden. Op het Trailpark van Erbeskopf kon ik een gaatje slaan, maar dit werd al snel dicht gereden. Ook in de tweede lange klim had ik een kleine voorsprong. Bij poging drie heb ik op een steile klim volle bak doorgetrokken. Daarna kwam het besef; ‘ik moet nog 17 kilometer’. Gelukkig kon ik een steady tempo vasthouden tot de finish en wist ik de eerste plaats te behalen.” Na ruim drie uur kwam Dohrn op een minuut achterstand binnen. Haar landgenote Chiara Beer werd vlak daarachter derde.

Foto top: @Fotokeks01

Een overwinning voor Bas Peters, tweede plaats voor Tessa Neefjes, derde plek voor Thom Bonder en vijfde plaats voor zowel Monique Zeldenrust als Gerben Mos. Is de Bartje 200 dan geslaagd voor het Giant Liv Benelux Off-road Team? Wij denken van wel! Natuurlijk, die klasseringen moeten we verdelen over een mannen- en vrouwenwedstrijd, maar dan nog. Het was een zeer succesvolle dag. Met veel bijzondere ervaringen.

Bij de mannen ontstond al snel een kopgroep van negen renners. Met daarbij Bas, Thom en Gerben. Door een ketting probleem moest de laatste afhaken. Het lukt hem nog om heel wat renners weer voorbij te rijden, maar uiteindelijk kon hij niet meer terugkomen aan de kop. Daar bleven drie renners over; Bas en Thom, samen met Stan Godrie. Het was Bas die vervolgens de sprint won.

“We hadden ons voorgenomen om constant vooraan te rijden”, kijkt Bas terug op de 200 kilometer lange ultra-marathon door Drenthe. “Ik heb lekker mijn kopbeurten gedaan. Na 170 kilometer voelde ik me wel even wat minder, maar gelukkig kon ik me herpakken door goed te eten en te drinken. In de laatste 15 kilometer begon de diesel weer goed te draaien. Ik wist dat ik op kop moest zitten in de laatste 500 meter en dat pakte dus goed uit.”

Geen idee wat te verwachten
Waar Bas, Thom en Gerben allen al ervaring hadden met een 200 kilometer tocht, was dat niet voor iedereen het geval. Voor Larissa Hartog was het een compleet nieuw avontuur. “Dit was mijn allereerste marathon ooit”, zo vertelt ze. “Ik had er erg veel zin in, maar geen idee wat ik ervan zou mogen verwachten. Met als doel om de finish te halen en goed te eten en te drinken ging ik van start. Omdat ik achterin de wave van start ging was er in het begin nog veel oponthoud, maar na een paar tientallen kilometers kon ik steeds een lekker groepje vinden om de kilometers af te tikken.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Een lang lint aan het begin van de Bartje 200.

Rekening houdend met de lange afstand, probeerde Larissa zo goed mogelijk in te delen en zichzelf te verzorgen. “Bij elke post ben ik even gestopt om de bidons te vullen en het eten aan te vullen. Na 80 kilometer kwam ik ook nog ten val door een renner voor me die ik niet meer kon ontwijken. Toen had ik de boa stuk en het duurde even voordat ik deze weer aan de praat kreeg. Uiteindelijk heb ik gelukkig mijn weg weer kunnen vervolgen. De eerste 180 kilometers gingen boven verwachting, eigenlijk heel erg goed! Ik had geen last van de benen, alleen wel van zere handen van het stuur vasthouden, haha.”

Als een tierelier!
Een ultra-marathon zou echter geen ultra-marathon zijn, als de man met de hamer toch niet nog even stiekem zijn plaats langs het parcours had ingenomen. “Na 180 kilometer ging het even heel moeizaam en had ik een dipje. Maar ik heb goed gegeten en gedronken en daarna ging ik weer als een tierelier! Aan mijn laatste 10 kilometer begon ik in mijn eentje, nadat vlak ervoor alle mannen in mijn groepje moesten afhaken. Ik heb daarna mijn eigen tempo kunnen houden en in de laatste paar kilometers samen met twee mannen het tempo nog op kunnen voeren. Wat gingen we hard! Toen hebben we nog zo’n 15 man in kunnen halen en toen was de finish daar. Ik was helemaal leeg, maar wel voldaan. Dit was een heek toffe ervaring!”

Overal spierpijn
Ook Tessa maakte haar debuut als het ging om een 200 kilometer. Dat dat goed ging bleek wel uit haar tweede plaats achter winnares Rozanne Slik. “We gingen van start vanuit wave 1 met de mannen”, kijkt ze terug. “Dus hadden in begin hadden we lekker wat kopmannen, haha. Het brak op een single track en toen zat ik in een groep met Rozanne tot ongeveer 85 kilometer. Daarna heb ik vooral in een groep van drie en hele stukken alleen gereden. Kortom; het was echt pittig dagje en een goede mentale training. Ik heb nog nooit zolang op mijn fiets gezeten en heb nu overal spierpijn.”

Monique had op haar beurt wel ervaring met een ultra-marathon, maar ook voor haar is het geen gesneden koek. Sterker nog; voor wie wel? Het is immers geen alledaagse afstand op de mountainbike. Haar eerste zin was dan ook tekenend; “Zo dat was een beste! Ik had van tevoren een mooi plan gemaakt, alleen de uitvoering daarvan was wat minder”, zo vertelt ze met een knipoog. “De eerste 100 kilometers gingen best goed, maar ik heb te gek gedaan. Daarna was het overleven naar de finish. In het tweede deel heb ik dus aardig wat tijd verloren en ben ik uiteindelijk van plaats drie nog teruggezakt naar de vijfde plaats bij de vrouwen.”

Foto’s podium: organisatie

Komende zondag 4 juli mogen de teamrijders van het Giant Liv Benelux Off-road Team weer een ‘stukje’ fietsen. Stukje tussen aanhalingstekens ja, want de Bartje 200 die op het programma staat is wel meer dan dat. Een marathon van 200 kilometer door Drenthe, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Of zoals ze er zelf zeggen; ‘Drenthe doet wat met je’. Dat zal ditmaal zeker zo zijn. Larissa, Tessa, Monique, Thom, Bas en Gerben staan allemaal aan de start én ze kijken in dit artikel ook allemaal vooruit op de wedstrijd.

Te beginnen met onze twee ‘debutanten’. Voor Larissa Hartog en Tessa Neefjes wordt het namelijk de eerste 200 kilometer ultra-marathon waar ze aan deel gaan nemen. Het enthousiasme is er zeker. “Ik kijk er erg naar uit om Bartje 200 te gaan rijden”, vertelt Larissa dan ook. “Het lijkt me een gave ervaring, maar het gaat wel enorm zwaar worden. Het wordt mijn allereerste marathon wedstrijd ooit en dan meteen z’n lange, dus dat maakt het wel meteen speciaal. Ik hoop dat de weersomstandigheden meezitten en dat ik hem helemaal kan uitrijden.”

Ook Tessa is erg benieuwd naar wat haar te wachten staat; “Het is weer een hele andere uitdaging dan alle andere wedstrijden. 200 kilometer op de mountainbike; zolang heb ik überhaupt nog nooit op een fiets gezeten. Met de mountainbike marathons is het langste dat ik tot nu gedaan heb denk ik iets van 4,5 uur. Dat wordt nu zeker wel het dubbele qua uren. Daarbij heb ik op de racefiets wel twee keer 200 kilometer getraind, maar dat is toch ook heel anders dan de mountainbike. Dus dat gaat wel even anders worden; een mooie uitdaging!”

Grens verleggen
Als ze vooruit kijkt, kijkt Tessa dan ook naar de positieve dingen; “Ik kijk er naar uit om een keer zo’n lange wedstrijd te hebben en ben erg benieuwd hoe het na 6 a 7 uur gaat! Het is een mooie mentale uitdaging om de grens weer te verleggen. Er is niet iets waar ik echt tegenop zie eigenlijk, haha! De lange afstand zie ik alleen maar als een mooie uitdaging. Als ik dan toch wat moet noemen is het de vroege start. In Italië moesten we met de Sella Ronda ook rond 7.00 uur starten, dus dat is vroeg de wekker zetten om op tijd te eten. We starten met de mannen, dus dat zal hard gaan vanaf het begin. Op naar zondag!”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Monique in actie

Mochten ze informatie willen inwinnen, dan kunnen Larissa en Tessa dat in ieder geval nog doen bij Monique Zeldenrust. Voor haar wordt het niet de eerste keer, maar ze is wel duidelijk; “200 kilometer blijft een eind!” Maar ook Monique kijkt er zeker naar uit. “Allereerst is het natuurlijk mooi dat we sinds lange tijd weer een evenement/wedstrijd in Nederland hebben. Daar kijk ik erg naar uit. Deze wedstrijd vergt toch een wat andere aanpak dan de wedstrijden die ik normaal gesproken rijd. Ondanks dat ik niet specifiek of anders getraind heb voor deze wedstrijd, heb ik voor mezelf een plan gemaakt en hoop ik dat ik op deze manier toch een mooi resultaat kan neerzetten.”

Compleet andere omstandigheden
De Drenthe 200, georganiseerd door dezelfde organisatie, kent Monique al. Die is echter tussen Kerst en Oud & Nieuw. Kortom; onder compleet andere omstandigheden. “Onderweg zal ik best tegen dingen aanlopen, maar daar zie ik wel de uitdaging van in. Het weer lijkt goed mee te werken, niet te warm, niet te koud en af en toe een buitje voor de verkoeling en tegen het stof. Dat maakt het al makkelijker dan in de winter een 200 kilometer tocht rijden, waar je lichaam al meer energie nodig heeft om warm te blijven.”

Waar de vrouwen deels hun debuut maken en hopen te scoren, verwachten we de mannen ook zeker van voren. Bas Peters, Thom Bonder en Gerben Mos hopen een mooi blok te vormen. De laatste is samen met Thom een thuisrijder in Drenthe én staat als titelverdediger aan de start, na het winnen van de afgelopen editie in 2019. “Ik kijk er weer naar uit”, is Gerben dan ook vrolijk. “Weer een ultra-marathon in Nederland! Wij staan met een sterk blok van Giant aan de start dus we gaan het zien! De Drenthe 200 is een mooi evenement. Je rijdt veel van vaste mountainbike route naar route en dat vind ik wel leuk.”

Speciaal gevoel
Als er iemand is die zich al jaren bewezen heeft, ook als het gaat om het rijden van ultra-marathons na een minder specifieke voorbereiding, dan is het Bas. “Na een lange break de tweede race van het seizoen”, vertelt hij er nu over. “Sittard was de eerste. Dat was een korte cross country en nu een heel lange 200 kilometer. Dat is dus een totaal andere race. Ik heb er wel zin in. Het geeft toch altijd een speciaal gevoel; om 7 uur starten voor 200 kilometer op de mountainbike. Tijdens zo’n lange race zullen goede en slechte momenten elkaar afwisselen. Ik ga proberen om zolang mogelijk in de eerste groep mee te gaan en dan kijken wat er in de finale nog mogelijk is.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Foto: Remco Smits – Thom in actie tijdens het NK in Sittard in 2020.

En dan is er nog Thom, die in de categorie ‘indekken’ met de volgende zin zijn verhaal begint: “In vergelijking met Bas en Gerben ben ik een groentje wat betreft 200 kilometer wedstrijden op de mountainbike.” Toch is de ambitie er zeker wel bij Thom. Hij vertelt verder: “In 2018 was de Dutch Masters of MTB over 200 kilometer één van mijn eerste wedstrijden voor het team. Ik eindigde daarin als vierde. Toen was het extreem koud, met een gevoelstemperatuur van -20 en windkracht 6. Ik zat als een eskimo op de fiets.”

Gelukkig stapte Thom na die ervaring wel weer op de fiets, al was het niet in een ultra-marathon. “Dat was gelijk ook mijn laatste 200 kilometer race, want het was me niet zo goed bevallen, haha. Zondag waag ik me er dus weer aan. Het word een stuk warmer, maar er is wel een kans op regen. Ik verwacht dat het hoe dan ook een zeer zware koers wordt en dat na 200 km de sterkste wint. Ik denk dat we als team met Bas, Gerben en ikzelf voor niets minder dan de overwinning moeten rijden. Daarbij gaat het parcours eigenlijk ook over al mijn trainingsrondjes, dus dat is ook leuk.”

Informatie en online volgen
De Bartje 200 start zondag 3 juli om 7.00 uur. Rond 15.30 uur worden de eerste deelnemers aan de finish verwacht. Op de website van de organisatie is meer informatie te vinden. Ook op hun Facebook, Instagram en Twitter verwachten we updates van ze. Daarnaast zullen wij van het Giant Liv Benelux Off-road Team tijdens de wedstrijd vooral updates plaatsen in de stories op ons Instagram-account.

Foto top: Anouk Boonstra – Gerben Mos bij de Drentse hunebedden.

Het heeft even geduurd, maar het Giant Liv Benelux Off-road Team is zaterdag ook weer eens in eigen land in actie gekomen. Op het Watersley Sports & Talentpark in Sittard werd een internationale cross country wedstrijd verreden. Rosa van Doorn en Larissa Hartog werden er respectievelijk negende en veertiende bij de vrouwen, nadat Thom Bonder en Bas Peters daarvoor al naar een zestiende en negentiende plek waren gereden bij de mannen.

“Na een lange tijd zonder wedstrijden, mochten we vandaag weer eens los in de UCI cross country race in Sittard”, aldus Bas na afloop. “Ik heb lekker gereden.” Voor hem was het dan ook echt weer de eerste wedstrijd. Dat gold niet voor bijvoorbeeld Thom, die een week geleden nog de vierdaagse Beskidy MTB Trophy reed in Polen. Ook daar ging Thom goed van start. Heel goed zelfs; “Ik werd tweede in de 16 kilometer lange proloog. Helaas kreeg ik een dag later materiaalpech, waardoor ik uiteindelijk genoodzaakt was om de koers te verlaten.”

Twee zeges en een val
Ook Monique Zeldenrust en Gerben Mos kwamen in Polen in actie. Daarbij kreeg Monique te maken met zowel het podium als jodium. Ze begon heel goed, met een overwinning in de proloog. Dat herhaalde ze een dag later in de tweede etappe. Daarin kwam ze echter ook ten val op het lastige parcours, want daar staat de Beskidy MTB Trophy, om bekend. Helaas kon ze op zaterdag vervolgens niet meer starten in de tweede etappe. En zo was Gerben de enige die de vierdaagse uitreed en dat deed hij zeer stabiel. In de etappes eindigde hij als 12e, 11e, 15e en 21e overall. Dat leverde hem uiteindelijk een mooie vijfde plaats op in het algemeen klassement van de 30+ categorie.

Marathon in de Dolomieten
Ook Rosa kwam een weekend geleden al in actie. Samen met Tessa Neefjes trok ze naar Italië om daar na een trainingsweek in de bergen, de pittige HERO Dolomites te rijden. In de zeer zware MTB marathon wist Rosa als 21e te finishen en Tessa als 28e. Het leverde wel ook een podiumplaats op. Rosa wist namelijk als derde renster onder de 23 jaar de finish te bereiken.

Monique moest zich na haar tweede zege in Polen laten behandelen in verband met een valpartij onderweg. Gelukkig kon ze nog lachen.

Moegestreden, maar blije gezichten, bij Tessa (links) en Rosa na afloop van hun marathon.