Het verschil was minimum, maar wie het ook had gehaald, de winst was sowieso naar een Giant Liv Benelux Off-road Team renster gegaan. Dat is het verhaal van de Hondsrug Classic. Die werd zondag verreden en namens ons team wisten Tessa Neefjes en Rosa van Doorn als eerste en tweede te eindigen. In de marathon wisten ze onderweg alle concurrentes van zich af te schudden, waarna ze samen mochten sprinten om de zege. Larissa Hartog werd ook nog vierde, terwijl Gerben Mos derde was bij de mannen.

“We hadden wat te verdedigen, want Monique was de laatste winnares”, kijkt Tessa terug. “We stonden met vier rensters aan de start en gelukkig is dat verdedigen gelukt. Het was een mooi snel rondje en het lag er droog bij, waardoor het ook snel werd. Bij twee meertjes lag zand en was het best mul. Daar kon je wel het verschil maken. Je moest er ook best wel stukjes lopen en op delen ging het omhoog. Dus het was best pittig op het strand en daar ging het dan ook uit elkaar. Al snel waren we met vijf meiden over en vrij rap daarna was ik alleen met Rosa. Wij waren best aan elkaar gewaagd, dus het was heel spannend. Op het eind was het een heel lange sprint. Daarin was het heel close, een banddikte. Ik won en Rosa werd tweede, dus het was leuk samen op het podium.”

Paar centimeter
Rosa beleefde de wedstrijd op een zelfde soort manier. “Bij de start zat ik goed voorin, waardoor ik als eerste het strand op reed”, zo vertelt ze. “Het is altijd even wennen om op los zand te rijden. Veel vaart maken en niet teveel sturen is erg belangrijk. We moesten een aantal keer het strand op en af, waarbij ik een zo groot mogelijk gat wilde slaan. Dit lukte aardig en na een paar minuten sloot teamgenote Tessa bij mij aan. Samen hadden we een mooie groep en liep onze voorsprong uit. Na een paar technische stukken reden we met z’n tweeën verder en werd de wedstrijd pas echt spannend. Ook kregen wij van de zijlijn te horen dat Rozanne Slik, de nummer drie, weer op ons inliep en daardoor moesten we meer samenwerken. Uiteindelijk kwam het aan op de eindsprint. Tessa kan erg goed sprinten en ik besloot om de sprint vroeg in te zetten. De spannende strijd eindigde in een tweede plaats voor mij, op een paar centimeter.”

Derde bij de mannen
In de wedstrijd voor de mannen bleven er vooraan meer renners over, die nog tot diep in de finale konden strijden om de winst. Toch werden de eerste verschillen ook daar al vroeg gemaakt. “Na tien kilometer was ik mee in een kopgroep van vier renners”, vertelt Gerben. “We moesten flink gas blijven geven om weg te blijven. De voorsprong was denk ik steeds een seconde of dertig. Met nog twintig kilometer te gaan moest ik lossen uit de kopgroep, maar ik bleef lang op vijftien seconden hangen. Jasper Ockeloen viel uit de kopgroep, dus reed ik op de derde pek en heb dat vol kunnen houden.” De winst in de Hondsrug Classic ging naar Tim Smeenge.

Foto’s: Patrick van der Veen

Toen Rosa van Doorn in 2001 net geboren was, haalde Bas Peters in Groesbeek zijn eerste NK medaille binnen bij de elite mannen. Zondag stonden ze, als teamgenoten van het Giant Liv Benelux Off-road Team, allebei op het podium bij de Nederlandse kampioenschappen. In ‘zijn’ Sittard wist Bas het brons te grijpen bij de elite mannen, Rosa reed naar dezelfde kleur medaille in de belofte vrouwen wedstrijd. “Ik ben er erg blij mee”, aldus Bas.

Milan Vader werd op het Watersely park Nederlands kampioen bij de elite mannen, voor David Nordemann. “Ik was er vooraf al vanuit gegaan dat de eerste twee plekken normaal gesproken voor hen zouden zijn”, kijkt Bas realistisch terug. “Voor de derde plek kon het een mooie strijd worden tussen een aantal renners. Dit was met een na de start ook al wel duidelijk en ik ben dan ook vol voor die derde plek gegaan.”

Waar de twee eerste renners elkaar bevochten, was de wedstrijd daarachter eerst spannend, maar liet Bas zijn sterke benen ook al snel zien. “Ik voelde dat ik goed mee kon komen. In de derde ronde heb ik een versnelling geplaatst en dat was meteen de goede, want ik reed alleen weg. Daarna kon ik goed een mooi hoog tempo blijven rijden, tot en met de laatste ronde. Dat resulteerde in een mooie derde plek. Erg leuk dat het 20 jaar na mijn eerste medaille in Sittard nog steeds lukt.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Ook Rosa kon na afloop op een flinke glimlach op haar gezicht tonen. “Voor mij was de tweede keer dat ik deel heb genomen aan het NK XCO in Watersley”, vertelt ze. “Dit jaar heb ik specifieker getraind richting het NK om het doel, een podiumplaats bij de belofte, te behalen. Ik heb meerdere keren het parcours verkend en veel trainingen gebaseerd op de wedstrijd. De start ging razendsnel een startklim op, waarna ik als vijfde de rockgarden af reed. Al gauw merkte ik dat ik mijn eigen tempo moest rijden en na de eerste ronde lag op de derde plaats. In de verzorgingsplaats riep ik naar mijn vader; ‘het gaat best lekker’. De andere verzorgers bij de technical zone moesten hard lachen om mijn opmerking.”

Vijftien seconden
Terwijl Puck Pieterse afstand nam en naar de zege reed, had Rosa nog alle kans op een medaille, ook op het zilver. “Hannah van Boven, oud renster van het Giant Liv Benelux Off-road Team, reed een sterke race en was continu in mijn zicht. Het gat van vijftien seconden bleef alle rondes ongeveer gelijk. Soms liep ik op haar in, maar door een paar kleine foutjes op de steile klimmen van Watersley liep ze weer uit. De laatste ronde heb ik geprobeerd om de battle aan te gaan, maar helaas lukte dit niet en kwam ik op veertien seconden achter haar over de finish. Met een glimlach behaalde ik een derde plaats op het NK. Ik heb onwijs veel geleerd van de afgelopen tijd en kijk heel erg uit naar de volgende XCO wedstrijden.”

De Veldslag om Norg is voor het Giant Liv Benelux Off-road Team zaterdag een wedstrijd met twee gezichten gebleken. Bij de vrouwen was de marathon uiterst succesvol. Tessa Neefjes won en ploeggenote Rosa van Doorn werd tweede, terwijl Monique Zeldenrust ook nog een mooie vijfde plaats uit het vuur sleepte. Bij de mannen werd gastrenner Thijs Zonneveld derde, maar graag Gerben Mos na pech naast het podium, terwijl Thom Bonder de finish niet eens kon halen door een gebroken ketting.

Tessa won dus, maar daar ging nog wel een heel verhaal aan vooraf. Zo vertelde ze in de vooruitblik al dat ze afgelopen week ziek was. “Eigenlijk ging mijn race niet echt top”, vertelt ze dan ook. “De benen waren echt slecht, ik denk doordat ik van de week ziek was. Vanaf de start was het dan ook meteen afzien. Normaal trap ik lekker licht, maar ik merkte nu dat ik best zwaar trapte. Daardoor kon ik niet echt lekker versnellen. Ik werd al snel ingehaald door Rosa en Rozanne Slik. Zij waren vooruit en ik zat in een groep met mannen waarin ik mijn eigen tempo heb gereden. De derde plek leek het hoogst haalbare. Naarmate de wedstrijd vorderde kwam ik er een beetje in, maar ik heb nooit echt het lekkere gevoel gevonden. De hele race heb ik op karakter doorgereden. Stof happen in Norg.”

Maar Tessa won toch? Ja zeker! “Richting het einde zag ik Rozanne in een groepje voor me. Ik draaide nog lekker mee met de mannen en we zijn er naartoe gereden, waarna zij er ook af moest bij ons groepje. Met tien kilometer te gaan zag ik vervolgens plots ook Rosa rijden. Bij een bagger stukje haalde ik haar in en viel onze groep uit elkaar. Het laatste stuk was een singletrack richting Norg. Dat ging wel redelijk, waarna ik alleen aankwam bij de finish. Het was helemaal top om het zo af te sluiten. Dit was mijn eerste mountainbike overwinning en ook nog eens eerste en tweede. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Met slechte benen winnen is ook leuk. W hebben het gevierd met een appeltaartje, dus het was wel een top dagje zo!”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Tessa in actie

Op de tweede plaats bij de vrouwen kwam Rosa over de finish. “De Veldslag om Norg was een echte veldslag”, kijkt ze terug. “Het beloofde een snelle wedstrijd te worden over de vlakke en rechte wegen rond Norg. Vooraf aan de wedstrijd had ik mij voorgenomen om te doseren en zoveel mogelijk in de wielen te rijden.” Dat plan kon al snel overboord, want gedoseerd rijden zat er niet echt in. “In tegenstelling… het begon al bij de start. Bij de start stond ik achter de concurrenten opgesteld, ook Tessa reed een paar seconden voor de start naar de eerste rensters. Het startsignaal klonk en na zeven kilometer kon ik gelukkig de aansluiting maken naar een groep mannen, met daarin de eerste twee rensters. Ik was ontzettend blij dat ik überhaupt terugkwam.”

Niet geschoten is altijd mis
Maar Rosa reed naar de leiding. “Na het terugkomen ging het lekker en ik kwam na twaalf kilometer aan te leiding te liggen na een zandpassage. Kop over kop zat ik in een groep van vier mannen. Het tempo van de mannen lag boven mijn tempo, maar niet geschoten is altijd mis. Na elke bocht moesten we aanzetten en doortrekken over de vlakke wegen. Later in de wedstrijd kwam ik soms alleen te rijden. Vijftien kilometer voor finish begon ik vlekken te zien en heel even later viel het zicht van mijn rechteroog compleet weg, tot twee uur na de finish. Ik heb dit één keer eerder gehad, maar de oorzaak weet ik niet.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Vervolgens ging het voor het groepje van Rosa ook nog mis op de route. “Nadat wij op het parcours verkeerd waren gereden, sloot de achterliggen de groep met teamgenote Tessa bij ons aan. Bij de laatste 10 kilometer wilde ik als eerste de singletrack op rijden, maar mijn lichaam ging niet meer. Uiteindelijk heb ik dus een tweede plaats behaald en hadden we twee podiumplaatsen op de eerste Nederlandse marathon van het jaar! Volgende week sta ik weer aan de start van een compleet andere wedstrijd, namelijk het NK XCO op Watersley.”

Noodgedwongen rijden voor plek vier
Bij de mannen moest Thom, die in de afgelopen drie edities telkens tweede werd, de strijd halverwege staken na een kettingbreuk. Gerben Mos, die net als Thom in Drenthe een thuiswedstrijd reed, had ook al geen geluk. “Ik zat mee in de kopgroep ongeveer twaalf man”, vertelt hij. “We reden na vijf kilometer al weg. Rijdend op de tweede positie knalde mijn ketting eraf. Dat is iets dat nooit gebeurt, maar nu plots wel. Het was volle bak koers. Er vielen wat jongens weg uit de kopgroep. Die pikten bij mij aan en we werkten goed samen, maar ik zelf was gewoon niet goed genoeg om het gat te dichten. Uiteindelijk was er in de kopgroep van alles gebeurd met nog twintig kilometer te gaan. Wij waren met zijn drieën en reden voor plek vier. In de laatste vijf kilometer reed ik weg bij de andere twee en werd ik dus vierde.”

Thijs Zonneveld in actie

Na afloop kon er gelachen worden. V.l.n.r. Jan Weevers, Thom Bonder, Monique Zeldenrust, Rosa van Doorn en Tessa Neefjes.

Foto’s: Christiaan Wagner

Zaterdag keert het Giant Liv Benelux Off-road Team terug naar Drenthe. Exact twee maanden na de Bartje 200, staat nu de Veldslag om Norg. Ons team heeft meerdere ijzers in het vuur, waaronder ‘de Joop Zoetemelk van de Veldslag om Norg’, Thom Bonder. Na drie keer tweede te zijn geworden in de afgelopen edities, hoopt hij ditmaal op het hoogste deel van het podium te mogen staan. Gerben Mos en gastrenner Thijs Zonneveld starten ook bij de mannen, Rosa van Doorn, Monique Zeldenrust en Tessa Neefjes bij de vrouwen.

Twee keer over werd Thom door Robbert de Nijs verslagen in de sprint om de zege. Bij de vorige editie was het Jasper Ockeloen die hem te snel af was. Nu hoopt hij dus op meer, maar de Drentse thuisrijder weet ook als geen ander dat dat nog niet zomaar gedaan is. “Er staat altijd wel een handvol goede rijders aan de start”, zo schetst hij.”Gerben en ik behoren daartoe, maar ook Laurens ten Dam, Jasper Ockeloen, Tim Smeege zijn er dus en Thijs die bij ons meerijdt. Daarnaast zijn er altijd nog wel wat outsiders en bij een wedstrijd als deze kunnen wegrenners ook vaak lang mee.”

Met dat laatste snijdt Thom het feit al aan dat je niet perse op de mountainbike hoeft te rijden. “In de Veldslag maakt het niet uit op welke fiets je start. Het kan ook een crossfiets, strandfiets of gravelbike zijn. Maar in het verleden is dat niet echt veel gedaan, sowieso niet voorin, en ik ga het ook niet doen. Ik ben niet gewend aan zo’n fiets en daarbij worden de verschillen meestal niet gemaakt op een punt waar je voordeel hebt met zo’n fiets. Op de rechte stukken zal het lastig zijn om weg te rijden. Het verschil wordt meestal gemaakt op de Weperbult, zo’n 25 kilometer voor de finish, of in de stukjes bos die er zijn.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

De eerste groep in de Veldslag om Norg in 2019, met Thom in tweede positie

In totaal moet er 100 kilometer afgelegd worden in de marathon. Thom kent de regio, maar bereidde zich nog wel extra voor. “Afgelopen woensdag heb ik de eerste 60 kilometer van de route gereden. In de eerste 50 kilometer gaat het min of meer alleen maar rechtdoor. Ik verwacht dan ook dat er lange tijd een vrij grote eerste groep zal zijn. Meestal houden de beste renners zich dan nog wat gedeisd en vaak zie je dat de mensen die later niet mee kunnen het werk doen. De eerste 25 kilometer zal het ook wel wat meer dringen zijn, zoals op de weg. Ik vind het wel fijn als we dan op een gegeven moment met een groepje weg zouden zijn.”

Vooraan zitten
De parcourskennis komt zeker van pas. “Je moet zorgen dat als de singletracks komen, je vooraan zit. Dan is het net als in een criterium. Als je daar voorin zit, hoef je niet steeds te remmen. De meeste renners hebben niet dusdanige parcourskennis dat ze weten waar ze vooraan moeten zitten. Ik denk dat ik daar wel iets voordeel van heb. Maar het hele parcours is best snel en dan zitten in de laatste 50 kilometer alle singletracks. Dat ligt me op zich wel goed. Vooraf zou ik zeggen dat ik alleen tevreden ben met een eerste plaats, maar het kan zijn dat het koersverloop zo is, dat ik er ook blij mee kan zijn als het wat anders is.  Echter, in principe is het enige dat telt de eerste plaats.”

Voor Tessa wordt het haar eerste deelname aan de Veldslag om Norg. “Vorig jaar wilde ik hem ook rijden, maar toen was ik er te laat bij en zat de wedstrijd al helemaal vol”, vertelt ze. Ditmaal treft Tessa een editie onder vrij warme omstandigheden. “Daar ben ik wel blij mee, want tot nu toe heb ik dit seizoen bijna alle wedstrijden in de regen gereden. Dit is dus ook wel een keer lekker. En ik vind het ook zeker niet erg als het warm is.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Tessa Neefjes

Modder of geen modder
Hoewel ze de route nog niet kent, verwacht Tessa net als Thom dat het rap zal gaan. “Ja, ik denk dat het een snelle race wordt. Deze vrijdagmiddag ga ik het laatste deel van het parcours verkennen. Ik hoorde al dat er veel gravelpaden op de route liggen en hoorde dat het een beetje een racebaan is. Van de andere kant zag ik ook dat er afgelopen week nog modder lag en dat kan in het bos best lang blijven liggen. Van de andere kant zullen de gravelstroken droog zijn. Ik verwacht zeker een hoog gemiddelde in de eerste uren.”

Wat daarbij ook van belang is, is dat de wedstrijdrensters in de eerste wave van start gaan, samen met de snelle mannen. “Dat was in de Bartje 200 ook zo. Het is even afwachten hoe ze het precies doen. We hebben al eens gehad dat we echt met de vrouwen bij elkaar werden gezet, maar ook dat het allemaal door elkaar stond. Je moet in ieder geval goed opletten en in de gaten houden wie er qua concurrenten nog bij zitten. Van de andere kant is ook gewoon zo lang mogelijk de snelle mannen volgen en dan hopen dat je goed zit.”

Extra cadeau
Tessa hoopt op een goede dag. “Ik keek al wel echt uit naar deze wedstrijd, want ik denk dat het parcours me ligt. Daarbij heb ik een goed trainingskamp gehad en won ik in de Ardennen de cyclosportief Vélomédiane Claudy Criquiélion. Dat gaf dus vertrouwen, maar daarna ben ik helaas de hele week ziek geweest. Gisteren voelde ik me echter weer een stuk beter en vandaag ga ik de eerste keer weer echt fietsen. Mijn doel voor zaterdag is om voor de winst te gaan, maar ik zal moeten zien hoe het in de wedstrijd is. Deelname voelt voor mij als een extra cadeau, want ik was al bang dat ik niet kon starten.”